Vorige week had ik het erover dat ik een beetje rust nodig heb. Dat we toch eindelijk eens uit die emotionele rollercoaster moeten stappen. Nu is “rust” natuurlijk een relatief begrip. De laatste week had ik voor het eerst in mijn leven een echte “blind date”. Een collega had me met haar beste vriendin opgezadeld om eens iets te gaan drinken. Want ze dacht echt dat die vriendin en ik wel goed bij elkaar zouden passen. Niet dus. We zijn iets gaan drinken maar het gesprekje verliep zo stroef dat we al heel snel terug afscheid namen.
Vorige zondag heb ik een gezellige namiddag gehad in het gezelschap van D. en haar dochter. We (dat zijn dus D. en ik) blijven veel smsen en mailen en kunnen het goed met elkaar vinden. Waarschijnlijk gaan we volgend weekend nog wel eens iets afspreken.
Maandagavond heb ik mogen tafelen met een bloedmooie dame die dan ook nog eens heel erg “echt” is. Het was een heel leuke babbel en hoop dat binnenkort nog eens te mogen overdoen.
Ondertussen vliegen er ook veel mailtjes over en weer met S. die ik via het bloggen heb leren kennen. Hoe beter we elkaar zo leren kennen, hoe meer we zien dat we eigenlijk ongelooflijk vaak een zelfde manier van denken hebben… “spooky” zoals zij het schreef.
Tussendoor is er nog een afwisselend droevige, boze, wanhopige, berustende Debby die probeert meer contact te krijgen.
Ondanks de drukke agenda, want tussendoor moet er ook nog eens gewerkt worden, vind ik toch stilaan meer en meer rust. Eigenlijk wordt het al een beetje té rustig
Dankzij bioloog Dirk Draulans weet ik nu waarom ik er niet in slaag de juiste partner te vinden. Eigenlijk is het gewoon de schuld van de Flair, of in uitbreiding alles wat onze cultuur bepaalt en dan in het bijzonder het scheren van de lichaamsbeharing.
Het ging vanochtend in het radio 1 programma Peeters & Pichal over lichaamsbeharing. Er is een nieuw scheerapparaat op de markt dat speciaal voor mannen werd gemaakt. Het is in staat om alle lichaamsbeharing te verwijderen, dus niet alleen de baard. Hoofd, oksels, armen, benen, schaamstreek… alles kan je er mee scheren en die gladgeschoren man promoten ze dan als de nieuwe man. Vrouwen zouden er dol op zijn, op die gladjanussen…
Maar meneer Draulans vond het maar niks. Er is immers geen enkele goede reden om onze lichaamsbeharing te verwijderen. Ze is zelfs echt functioneel. Onze lichaamsbeharing, alle lichaamsbeharing, omschreef hij als de katapulten die onze feromonen in het rond strooien. Die feromonen helpen ons onderbewuste om de juiste partner te kiezen. Als je die lichaamsbeharing scheert dan worden je feromonen niet meer in het rond gestrooid en kunnen de mannen ze ook niet oppikken.
Met andere woorden, en ik volg hier gewoon de logica, het is dus volstrekt logisch dat ik mijn partner niet kan vinden. Dankzij Flair en al die andere magazines vinden vrouwen het immers logisch om zich te ontdoen van zowat alle beharing… behalve die op hun hoofd. Alleen schijnen dat geen katapulten te zijn. Bovendien wordt er ook nog eens deo en/of parfum gebruikt waardoor de feromonen helemaal niet meer waarneembaar zijn. Tja…. zo wordt het moeilijk om de juiste partner te vinden natuurlijk.
Vanaf nu heb ik dus een passend antwoord als mensen me vragen waarom ik geen vriendin of echtgenote heb… allemaal de schuld van de Flair
“Gegroet edele heer, mag ik u even storen?”
“Wat nu weer?” antwoordde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard boos. Hij had rustig zitten dagdromen op zijn paard en werd nu nogal abrupt uit zijn droom gesleurd. Daar had hij zo’n verdomde hekel aan dat zelfs Unlucky Frank het niet aandurfde om hem dan te storen.
“Als u even 2 minuten tijd hebt dan zou ik u graag aan een vragenlijst van een half uurtje onderwerpen. We zijn een stemprognose aan het maken voor de eerste verkiezingen die hier over enkele weken gehouden zullen worden. Deze stemtest helpt u dan om de juiste keuze te maken.”
Met open mond keken Unlucky Frank en Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de man aan. Ze hadden er geen letter van begrepen.
“Wat is een verkiezing?” vroeg Unlucky Frank aan de vreemdeling.
“Maar jongens toch,” glimlachte de vreemdeling, “overal zullen jullie borden zien om binnenkort te gaan stemmen. Jullie moeten toch wel zeker zijn dat jullie op de juiste kandidaat gaan stemmen, of niet? Dus begin ik met de eerste vraag : stemt u links of rechts?”
“Dat is een makkie,” lachte Eddie de Ridder op het Zwarte Paard terwijl hij zijn rechterhand opstak, “ik ben linkshandig dus stem ik links.”
“Maar heer,” verwonderde de vreemdeling zich, “waarom steekt u dan uw rechterhand omhoog?”
Onze vrienden keken elkaar verbouwereerd aan. Nu begrepen ze waarom ze de weg naar het klooster kwijt geraakt waren. Maar hun wegbeschrijving was dus eigenlijk waardeloos geworden… Damn, nu zou nooit meer iemand de Heilige Graal vinden. Nu ja, die was dus al veilig opgeborgen…
“Sorry, ik bedoel eigenlijk dat ik rechtshandig ben maar links stem. Maar kan u eigenlijk het verschil uitleggen tussen rechts en links? En wie zijn eigenlijk de kandidaten?”
“Wel heer, eigenlijk is alleen de Baron kandidaat. Je kan dus alleen maar voor hem stemmen. Maar hij heeft ons veel geld gegeven om na te gaan of hij wel echt populair is. Daarom stel ik u deze vragen. Mag ik verdergaan?”
Het werd Eddie de Ridder op het Zwarte Paard allemaal wat teveel. Eerst werd hij wat belachelijk gemaakt door die vreemdeling met zijn onverstaanbare tekst, dan bleek dat hij links en rechts door elkaar haalde waardoor de Heilige Graal voor eeuwig en altijd verborgen zou blijven en dan blijkt dat zijn heerlijke dagdroom over dat mooie meisje in dat laatste bordeel zo plots werd gestoord door deze pummel die dan ook nog geld krijgt om hem met die onnozelheden te storen. Hij draaide zich in de richting van Unlucky Frank.
“Franky boy, neem je pijl en boog eens een keertje. Je krijgt nog eens een schietoefening.”
De vreemdeling werd lijkbleek toen hij begreep wat er ging gebeuren. Pijlsnel draaide hij zich om en sloeg op de vlucht. Vliegensvlug had Unlucky Frank zijn pijl en boog genomen en kon nog et een pijl in de richting van de vreemdeling schieten voor die tussen de bomen zou verdwijnen. De pijl trof hem in zijn been.
“Niet al te best he Franky boy,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard vermanend, “je zal echt wat meer moeten gaan oefenen. Als er ergens een oorlog uitgevochten wordt dan moet je maar een beetje gaan meedoen om wat praktijkervaring op te doen.”
“Ja baas, je hebt gelijk. Maar laten we hem daar liggen?”
“Je mag je pijl gaan halen, maar laat hem maar liggen. Daarstraks heb ik gezien dat dat mens nog altijd achter ons rijdt, je weet wel, die in dat wit kleed met dat geel biezeke. Die zal wel voor hem zorgen.”
“Als het voor u hetzelfde blijft, dan laat ik die pijl zitten. Daar zal weer zoveel vuiligheid aan kleven en wie weet welke ziektes ik kan krijgen… ik heb nog pijlen genoeg. Kom edele heer, we trekken verder.”
Even later zat Eddie de Ridder op het Zwarte Paard weer met een glimlach op zijn gezicht te dagdromen en reden ze de horizon tegemoet.
Gisteren wilde Debby plots weer met me praten. Voor alle duidelijkheid, het gaat dus even terug over Debby, niet over D. want dat is iemand totaal anders… Maar Debby wilde dus plots wel praten. Waar haar laatste woorden vorige week “go away” waren, vroeg ze me nu ineens waarom ik niet meer met haar wilde praten.
Het is een logica die ik niet door heb. Als er iemand het me kan uitleggen, please do! Zij vraagt om weg te gaan, ik blijf uit haar buurt. Logisch toch? Want die “go away” kreeg ik op een moment dat ik de zaak wilde uitpraten en bijleggen. Nu vond ze het eerst nog mijn fout dat we echt uit elkaar waren… want waarom had ik geen moeite gedaan om het terug goed te maken? Sorry hoor, maar als er iemand tegen me zegt om weg te gaan, dan doe ik dat ook. Ze heeft het nu ook door… “ik had nooit gedacht dat je echt weg zou blijven” was haar verdediging.
Even heb ik getwijfeld. Waarom niet nog een keertje proberen… driemaal is toch scheepsrecht? Maar het zou niet goed komen. Haar manier om problemen op te lossen is weglopen. Ook al beloofde ze om dat niet meer te doen, ik kan haar niet meer geloven. Als je iets wil opbouwen, dan moet je vooral veel communiceren (denk ik toch) en compromissen zoeken. Maar dat is nogal moeilijk als je partner steeds weer enkele dagen op de vlucht gaat als er een klein probleempje is…
Lap… het is nog niet genoeg dat ik in een emotionele rollercoaster zit waar ik volop probeer uit te stappen. Nu wordt er ook nog een stokje naar mijne kop gesmeten. Gelukkig werd het door Margo naar mij toe gesmeten, een dierbare blogvriendin en dus zal het wel meevallen zekerst….
Hoe beleeft u de 7 deugden des levens in uw mind en dagelijkse leven?
Voorzichtigheid [Prudentia] (verstandigheid, wijsheid)
Deze leef ik meestal wel erg goed na. Ik ben nogal voorzichtig van nature en zal zelden onberekende risico’s nemen. Hoewel ik soms al eens te snel rij, ben ik eigenlijk wel een voorzichtige chauffeur, getuige mijn 3 ongevalletjes met blikschade (waar je in 2 gevallen ook nog moest gaan zoeken naar de schade omdat het zo weinig was) op een termijn van 26 jaar en zo’n slordige 700.000km (waarvan 90% stadsverkeer).
Ook op het werk zal ik steeds de voorzichtige oplossingen kiezen. Zekerheid voor alles…
Rechtvaardigheid [Iustitia] (rechtschapenheid)
Al van kindsbeen af mijn stokpaardje. Mensen die me kennen weten dat ik zowat altijd kalmte en rust uitstraal. Behalve als ik onrechtvaardigheid tegenkom… dan ga ik de hoogte in en zal ik blijven protesteren tot ik er bij neerval. Koste wat kost.
Voorbeeldje… 2de jaar verpleging, we hadden elke dinsdagochtend het eerste lesuur een uur Moraal. Lesgever was een pater/priester. Elke dinsdagochtend ging ik den Humo kopen en ging die op de eerste rij zitten lezen. Elke keer was het daarna hetzelfde, ik vond wel iets onrechtvaardigs om bij hem aan te kaarten en dan bleef ik een kwartier tot een halfuur met hem in discussie gaan… naargelang hoeveel zin hij had om te blijven argumenteren. Want ik geef nooit op
Zelfbeheersing [Temperantia] (gematigdheid, matigheid)
Daar heb ik een beetje veel van. Het begon omdat ik een “bleiterke” was op de lagere school. Een gevoelige jongen die voor het minste kon wenen en dan heb ik het niet over fysieke pijn. Ik was gewoon heel erg emotioneel… tot zo ergens rond mijn 12de waar ik besloot dat het genoeg was en ik al mijn gevoelens leerde opsluiten. Zodat niemand me nog kon uitlachen en niemand me nog kon raken…
Mijn zelfbeheersing verlies ik alleen nog bij onrecht…
Moed [Fortitudo] (sterkte, vasthoudendheid, standvastigheid)
Moeilijk. Want eigenlijk vind ik mezelf helemaal niet moedig. Ook al ben ik vasthoudend (tot op het koppige af) en wel sterk hoor… Toch blijf ik mezelf als een “bleiterke” zien. Maar misschien is dat nu net zo moedig, want ik ken mijn zwaktes en heb geleerd er rekening mee te houden. Ik verberg ze ook niet, waarom zou ik? Ze zijn een deel van me.
Geloof [Fides]
Ik geloof! Ik geloof in “de mens”. Ik geloof in mezelf. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Ik geloof dat ik elke dag het beste van mezelf zal geven (ook al is dat niet elke dag evenveel, iedereen heeft al eens een slechte dag ). Ik geloof dat ik ooit zal sterven en dat het dan gedaan is met mij. Geen nieuw leven, geen hiernamaals, daar geloof ik niet in. Toch zal ik nog een tijdje verder leven… of toch zolang deze teksten ergens te vinden zijn. Zal ik verder leven in de herinnering van de mensen wiens leven ik “raakte”.
Ik geloof niet in godsdienst. In geen enkele. “Godsdienst is de opium voor het volk”. Als je alle oorlogen uit de geschiedenis bekijkt, zal je er van versteld staan hoeveel mensen er moesten sterven voor hun godsdienst. Daar kan ik niet in geloven.
Hoop [Spes]
Heel belangrijk. Ik hoop dat al wat ik doe ook juist en goed is. Ik hoop dat ik zo vaak mogelijk de juiste weg neem telkens ik op een kruispunt sta. Letterlijk en figuurlijk
Zonder hoop… dan heb je toch geen leven?
Naastenliefde [Caritas]
Dit staat kort bij mijn rechtvaardigheidsgevoel. Voor mij houdt het in dat ik elkeen op dezelfde manier zal behandelen en dezelfde kansen zal geven. Of het een minister, koning, collega of dakloze of wat dan ook is, het zijn allemaal mensen. Vroeger ben ik wel eens anders geweest, ik ben ook geen heilige Nu zit er nog weinig verschil in.
Oef… Einde!
Voor jullie denken dat ik alleen maar de deugden des levens naleef… jullie zouden eens moeten weten hoe intens ik de 7 hoofdzondes beleef
Vermits ik deze stok niet meer nodig heb, ga ik hem wegsmijten… degenen die mogen proberen te bukken maar al te laat zijn, dat zijn Tom, Tess en Sneeuwkoningin.
Aan de reactie van Elke te zien, moet ik toch eerst even wat duidelijkheid scheppen. Ook voor mezelf woet ik nu eerst wat duidelijkheid proberen te scheppen. Met Debby is er dus wel degelijk een volledige breuk, ze wil geen enkel contact meer. Of eigenlijk, we willen geen van beiden nog contact met de andere.
Een paar weken geleden kwam ik via facebook in contact met D. en dat contact verliep goed. We zaten op eenzelfde golflengte en besloten om eens te gaan lunchen. Het werd een heel gezellige namiddag en er was al heel snel een vertrouwd gevoel tussen ons. Dus gingen we naar de cinema, want dat doen we allebei wel erg graag. Ondertussen wordt er redelijk veel gemaild en gesmst. Maar geen van beiden wil dit verder zien gaan dan dit.
Eerst moet ik terug wat stabiliteit vinden. Het zal goed doen om eens een tijdje uit die emotionele rollercoaster weg te blijven. Nu maar duimen dat het me nog zal lukken ook
Vorig weekend had ik even een kleine meevaller. Of beter, “wij” hadden een kleine meevaller. Samen met D. ging ik naar de cinema. Een dikke week geleden zijn we een keertje gaan lunchen en vorig weekend besloten we naar “De SM-rechter” te gaan kijken. Niet vanwege de sm-toestanden, maar omdat we het verhaal vroeger in de media van nabij hadden gevolgd. We blijken allebei eenzelfde gevoel van recht en onrecht te hebben en waren benieuwd hoe het in beeld zou komen.
Dus zitten we in de Metropolis rustig te wachten tot de reclame begint. Babbelen er lustig op los terwijl een aantal reclameboodschappen de revue passeren. Tot er een filmpje is met alleen geluid… en even later de lichten terug aan gaan. Even later komen enkele vriendelijke jongens met de mededeling dat de projector stuk is, de film zal in die zaal niet meer gespeeld worden, maar er ging dadelijk een verantwoordelijke komen met meer uitleg. Enkele minuten later kwam die binnen met de mededeling dat de film in een andere zaal zou vertoond worden, dat we nog een klein half uurtje zouden moeten wachten omdat die projector moet opgestart en geladen worden… maar ter compensatie krijgen we allemaal een gratis ticket voor een andere film. Binnenkort kan ik met D. dus nog eens naar een film gaan kijken
Wat “de SM-rechter” betreft… vond ik het een getrouwe weergave van de feiten. Goed in beeld gebracht, maar ik had af en toe mijn twijfels rond de casting. Zo zit Carry Goossens daar bijvoorbeeld absoluut niet op zijn plaats met het rolletje dat hij speelt. Enkele figuren zijn daardoor nogal ongeloofwaardig. Maar soit, dat zijn details die iemand anders waarschijnlijk helemaal niet erg vindt. Het enige wat ik belangrijk vind, is dat ik gratis naar een volgende film kan
Deze ochtend hoorde ik een leuk nieuwsitem op de radio. Zonet kwam ik het ook tegen in de krant. In het Nederlandse Vlissingen werd een Belgisch Kampioenschap bodybuilding georganiseerd. Toen rond het aanvangsuur er enkele dokters van de Vlaamse Gemeenschap arriveerden om dopingtesten te doen, bleek er plots geen enkele bodybuilder meer aanwezig…
Dat er enkele dopingzondaars zullen tussen zitten, dat zou me niet verwonderen. Organiseer een kampioenschap en ik garandeer je dat er enkele iets mindere goden toch gaan proberen vals te spelen om ook eens te kunnen winnen. Maar alle 30 … het deed me denken aan een strip van Asterix. “Asterix en de Olympische Spelen” heet die waar Asterix zijn toverdrank niet mag gebruiken omdat hij geen doping mag gebruiken. Dus zetten hij en de druïde een ketel toverdrank klaar waarna alle andere atleten eruit drinken… allemaal gediskwalificeerd en Asterix mag met de gouden palm naar huis.
Alleen bleef er hier zelfs niemand meer over om de titel te nemen. Zonde eigenlijk dat ik het niet wist, anders was ik gisteren naar Vlissingen gereden en had ik me toch maar ingeschreven. Er is niks bodybuilder aan mij, maar als er dan toch geen concurrentie is dan had ik ook eens Belgisch Kampioen kunnen zijn
Vertrouwen is een fragiel iets. “It takes years to build up trust, but only one moment to fuck it all up” las ik laatst ergens. Met Debby lukt het niet om zelfs maar een goede basis van vertrouwen op te bouwen. Het hoeft ook niet meer voor mij. Vertrouwen moet je inderdaad opbouwen, maar je moet daar wel met 2 voor zijn. Alleen kan ik dat niet, ze moet meewerken. Maar achter alles wordt kwaad gezocht, ik heb de indruk dat haar wantrouwen nog groeit in plaats van weg te ebben.
Hier stopt het dus. Anders moet ik weer emmers water bij mijn glaasje wijn gaan doen, zoals Margo het al schreef in een reactie een tijdje geleden. Dat heb ik al eens geprobeerd en het werkt niet. Het moet nog leefbaar blijven, nietwaar…
Toen ik de titel hierboven neerschreef, moest ik ook terugdenken aan de Franse rockband waar ik vroeger nog 2 elpees van heb gehad. Hun sociaal geëngageerde teksten waren erg populair in mijn vriendenkring van toen. Liedjes over sociaal onrecht, de militaire junta’s die vooral in Latijns-Amerika regeerden. We revolteerden graag tegens alle gevestigde waarden en dus hielden we van dat soort teksten.
Het nummer van hen dat me is bijgebleven, was een ode aan Bon Scott. De zanger van AC/DC was een goeie kameraad/drinkebroer van de jongens van Trust. Tot Bon Scott op 19 februari 1980 na een zoveelste nachtje doorzakken stikte in zijn braaksel. Het raakte de jongens van Trust en ze maakte er dit nummer over…
Gisteravond had ik er weer enkele keren last van. Hoewel het veel en veel minder erg is dan het ooit geweest is, heb ik soms nog wel een stotterprobleem. Wat ik in mijn hoofd heb en wil zeggen, lijkt dan ergens de verkeerde weg te nemen en dan krijg ik het niet gezegd. Gelukkig heb ik een goede oplossing gevonden. Als ik begin te stotteren dan sla ik tegen mijn wang. Het heeft een dubbel voordeel want langs de ene kant kalmeert het me en kan ik herbeginnen zonder te stotteren en langs de andere kant is de gesprekspartner afgeleid en kom ik er met een kwinkslag vanaf.
In mijn kindertijd was het heel wat anders. Vooral als er vreemde mensen (of kinderen) in de buurt waren, had ik het heel erg. Daarnet was ik in een boek rond stotteren aan het lezen en daar las ik een opmerking van Maaike Meyer : “Ik vertel ook graag moppen of voer stukjes op. Een stotteraar voelt zich het lekkerst als hij of zij zichzelf niet hoeft te zijn, dan hoef je je ook niet druk te maken over hoe je overkomt.” Daar kan ik me helemaal in vinden. Mijn hele lagere schooltijd was ik de moppenverteller van dienst en zelfs nu kan ik er nog steeds een hele berg vertellen. Dan stotter ik nooit, omdat ik dan een rolletje speel.
Een telefoongesprek is dus ook een hel voor me. Als ik kan bellen met iemand die ik ken dan lukt het nog wel. Of een telefoongesprek dat gerelateerd is aan het werk, dat lukt ook wel goed. Ook al studeer ik dan veiligheidshalve wel mijn tekst in voor ik zelf bel. Maar iemand opbellen die ik niet goed ken en daar dan een babbeltje mee doen, dat is net iets teveel gevraagd. Dan moet er al een heel erg goede reden zijn om het telefoontje niet te ontlopen.
Nog zo’n probleem is iets moeten vragen in een winkel. Dan repeteer ik de hele tijd wat ik ga bestellen. Omdat het ook hier beter gaat eens ik de mensen ken, ga ik dus altijd bij dezelfde bakker langs bijvoorbeeld. Nu moet ik niks meer inoefenen en kan ik met de verkoopster een rustig babbeltje doen. Binnenkort komt de vakantieperiode eraan en sluiten ze 3 weken. Dat zijn dus lange weken waar ik mijn brood vaak in de supermarkt koop. Niet zo lekker, maar wel gewoon mee te nemen zonder het te moeten vragen.
Alleen op het werk stotter ik nooit. Maar dat is ook logisch, want dan speel ik een rolletje. Dan ben ik “de verpleger” en dan overkomt het me zelden of nooit dat ik stotter. Misschien is het ook daarom dat ik graag dingen neerschrijf. Nu valt mijn gestotter niet op hé
