Gisteravond had ik er weer enkele keren last van. Hoewel het veel en veel minder erg is dan het ooit geweest is, heb ik soms nog wel een stotterprobleem. Wat ik in mijn hoofd heb en wil zeggen, lijkt dan ergens de verkeerde weg te nemen en dan krijg ik het niet gezegd. Gelukkig heb ik een goede oplossing gevonden. Als ik begin te stotteren dan sla ik tegen mijn wang. Het heeft een dubbel voordeel want langs de ene kant kalmeert het me en kan ik herbeginnen zonder te stotteren en langs de andere kant is de gesprekspartner afgeleid en kom ik er met een kwinkslag vanaf.
In mijn kindertijd was het heel wat anders. Vooral als er vreemde mensen (of kinderen) in de buurt waren, had ik het heel erg. Daarnet was ik in een boek rond stotteren aan het lezen en daar las ik een opmerking van Maaike Meyer : “Ik vertel ook graag moppen of voer stukjes op. Een stotteraar voelt zich het lekkerst als hij of zij zichzelf niet hoeft te zijn, dan hoef je je ook niet druk te maken over hoe je overkomt.” Daar kan ik me helemaal in vinden. Mijn hele lagere schooltijd was ik de moppenverteller van dienst en zelfs nu kan ik er nog steeds een hele berg vertellen. Dan stotter ik nooit, omdat ik dan een rolletje speel.
Een telefoongesprek is dus ook een hel voor me. Als ik kan bellen met iemand die ik ken dan lukt het nog wel. Of een telefoongesprek dat gerelateerd is aan het werk, dat lukt ook wel goed. Ook al studeer ik dan veiligheidshalve wel mijn tekst in voor ik zelf bel. Maar iemand opbellen die ik niet goed ken en daar dan een babbeltje mee doen, dat is net iets teveel gevraagd. Dan moet er al een heel erg goede reden zijn om het telefoontje niet te ontlopen.
Nog zo’n probleem is iets moeten vragen in een winkel. Dan repeteer ik de hele tijd wat ik ga bestellen. Omdat het ook hier beter gaat eens ik de mensen ken, ga ik dus altijd bij dezelfde bakker langs bijvoorbeeld. Nu moet ik niks meer inoefenen en kan ik met de verkoopster een rustig babbeltje doen. Binnenkort komt de vakantieperiode eraan en sluiten ze 3 weken. Dat zijn dus lange weken waar ik mijn brood vaak in de supermarkt koop. Niet zo lekker, maar wel gewoon mee te nemen zonder het te moeten vragen.
Alleen op het werk stotter ik nooit. Maar dat is ook logisch, want dan speel ik een rolletje. Dan ben ik “de verpleger” en dan overkomt het me zelden of nooit dat ik stotter. Misschien is het ook daarom dat ik graag dingen neerschrijf. Nu valt mijn gestotter niet op hé 
7 reacties so far ↓
Happy Genes // 13 mei 2009 bij 2:26 pm |
Je schrijfstottert nu ook niet,hé Breeg, want je kent immers je lezers!
annava // 13 mei 2009 bij 5:45 pm |
Zo mooi en eerlijk geschreven!
Lijkt me niet altijd gemakkelijk om mee om te gaan. Want spraak heb je nu eenmaal vaak nodig.
Knap.
Margo // 13 mei 2009 bij 9:59 pm |
Tiens, van gestotter heb ik nooit iets gemerkt, ook niet bij onze eerste kennismaking, je kende me toen totaal niet.
Ik heb in mijn jonge jaren 3 jaar een relatie gehad met een jongen die heel erg stottert (probleem met het middenrif) maar ik geloof niet dat jij dit soort stotteren bedoelt? Is het niet eerder door onzekerheid (gegroeid uit je opvoeding) dat je bij momenten niet goed uit je woorden geraakt? Heel begrijpelijk en wellicht serieus vervelend voor je. Maar je hebt blijkbaar jezelf een aantal trucjes aangeleerd, zodat het niet al te veel impact heeft op je dagelijkse leven. Zoals Annava zegt: knap.
breeg // 13 mei 2009 bij 10:13 pm |
@ Happy Genes : Maar ik schrijfstotter wel hoor, alleen kan ik het gestotter hier deleten
@ Anna : Dank u wel, en spraak is inderdaad wel erg belangrijk.
@ Margo : Maar voor die eerste kennismaking hadden we ook al veel gemaild, dus ik had al het gevoel dat ik je kende. Bovendien voelde ik me meteen goed bij je en dan heb ik zelden problemen. De vorm die ik heb zijn blokkades, en vaak ben ik dan ook aan het “hakkelen”.
Het is niet gegroeid in mijn opvoeding, want ik had er al last van in het eerste leerjaar…
De impact op mijn leven is onrechtstreeks. Ik vermijd zoveel mogelijk de probleemsituaties. Het is een beperking, maar eentje waar mee te leven valt
Stekelbeesje // 13 mei 2009 bij 10:37 pm |
En zo hebben we allemaal onze ‘mindere’ kantjes …
.
*geeft een ’stotterende knuf’ –>duurt een beetje langer …
*
breeg // 14 mei 2009 bij 9:21 pm |
@ Stekelbeesje : Dank U! *geef een stotterende knuf terug, maar dan ook een échte stotterende zodat die extra lang duurt
*
tijdtussendoor // 15 mei 2009 bij 1:36 pm |
Een openhartig stukje…knap!