De Graal

“Gegroet, edele Heer.”
De ridder keek verrast op. Zijn paard waggelde met een sukkeldrafje over de weg terwijl de ridder nog amper overeind kon blijven. Daardoor had hij Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank niet gezien. Meteen ging hij recht zitten en keek hen scherp aan.
“Wie zijn jullie? Wat moeten jullie van mij?”
“Komkom ,” suste Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “we moeten niks van je. We zijn alleen bezorgd omdat je bijna van je paard valt. Ik ben Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en dit is Unlucky Frank. Gaat het zo’n beetje? Waar kom je vandaan?”
“Ik ben Willy de Tempelier,” zei de vreemdeling, “Ik ben net terug van de kruistochten. Kunnen jullie een geheim bewaren?”
“Maar natuurlijk kan ik een geheim bewaren. Heb je al ooit iemand horen zeggen dat hij een verhaal heeft gehoord van Eddie de Ridder op het Zwarte Paard?”
“Neen, eigenlijk heb ik nog nooit van jullie gehoord.”
“Zie je, zo goed kunnen wij een geheim bewaren dat nog nooit iemand van ons heeft gehoord.”
Tegen zoveel logica kon Willy natuurlijk niet op. Hij opende zijn zadeltas en haalde er een groot pak uit.
“Kijk,” verkondigde Willy de Tempelier, “dit is de Heilige Graal. Mijn opdracht is om hem naar een klooster te brengen hier niet zo ver vandaan. Ik heb een plannetje bij me dat nog getekend werd door een zekere Leonardo… Leonardo…. Leonardo nog wat, ik vergeet altijd zijn achternaam. Het is een heel geheime opdracht, maar ze zijn me aan het achtervolgen. Als ik jullie nu het plannetje geef samen met de Graal, dan kunnen jullie die veilig naar dat klooster brengen. Ik zal ondertussen de achtervolgers afleiden en naar een heel andere bestemming brengen. Zo vinden ze de Graal nooit.”
Het werd Eddie de Ridder op het Zwarte Paard even teveel. Dit was wel een heel erg belangrijke opdracht. Eindelijk was het hem gelukt om iets belangrijks te doen.
“Geef maar hier,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “wij zullen die Graal wel gaan afleveren.”
Enkele minuten later vertrok Willy de Tempelier weer in Noordelijke richting. Hij had Eddie de Ridder op het Zwarte Paard het juiste pad aangeduid, het pad dat in westelijke richting liep. Vol goede moed en trots vanwege de belangrijke opdracht volgden ze het pad. Na enkele uren kwamen ze op een splitsing.
“Naar waar moeten we?” vroeg Unlucky Frank. Omdat hij niet kon lezen, had Eddie de Ridder op het Zwarte Paard het plannetje in handen.
“Hier naar links staat er geschreven.”
Waarna Eddie de Ridder op het Zwarte Paard het pad aan de rechterkant nam. Hij kon dan wel lezen, nooit had iemand hem het verschil tussen links en rechts uitgelegd. Enkele uren later hadden ze door dat ze verkeerd aan het rijden waren. Maar ze slaagden er niet meer in om de juiste weg terug te vinden.
“Zeg Franky,” stamelde Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “volgens mij vinden we dat klooster nooit meer. Maar we moeten er wel voor zorgen dat we niet gevangen genomen worden met die Graal op zak. We gaan de Heilige Graal hier begraven in dat bosje. We begraven hem diep genoeg zodat ze hem nooit meer vinden en wij zwijgen er verder over. Afgesproken?”
“Deal, baas!”
Ze liepen het bos in en vonden een plaats waar ze een diepe put konden graven. Daar verdween de Heilige Graal in en onze vrienden konden hun avontuur rustig verder zetten.
“Zo baas, deze opdracht hebben we weeral tot een goed einde gebracht.”
“Inderdaad Franky boy, volgens mij gaan ze later nog een boek schrijven over die graal, misschien maken ze er zelfs een film over. Maar nooit zal iemand weten wat er echt gebeurd is. Niemand zal weten waar de Heilige Graal echt ligt. Want welke idioot gaat er nu ooit de verhalen schrijven van Eddie de Ridder op het Zwarte Paard?”

Andersom

Het is nieuw voor me. Dit keer ben ik het niet die met hangende pootjes weer veel water in de wijn aan het doen is. Zo ging het voorheen steevast. Bij elke ruzie was ik degene die meteen maar schuld bekende om de zaak zo snel mogelijk bij te leggen. Het was zo erg dat ik na al die jaren niet meer wist wie ik nu eigenlijk was. Wat ik ook al weer allemaal wilde doen en bereiken.

Nu stond ik op mijn strepen. Dit is mijn breekpunt. Als ik me moet gaan verantwoorden omdat ik gewoon mezelf ben, dan hoeft het niet meer. Het was met een klein hartje, ik geef het toe, maar het was een grote overwinning. Niet dat ik nu heb gewonnen of haar onder de duim heb, neen. Gewoon een grote overwinning op mezelf. Dat ik ben blijven staan, niet achter haar ben gaan lopen. Niks heb toegegeven om de lieve vrede te bewaren.Ook al ben ik nogal redelijk koppig, het lukte me nooit echt goed om mezelf te verdedigen binnen een relatie.

Betekent het nu dat alles terug in orde is? Dat is wat veel gezegd. Er werden beloftes gedaan dat het controleren zou ophouden. Dat ik mezelf niet meer zou moeten verantwoorden en het zou blijven bij een gezonde nieuwsgierigheid. Het verschil tussen die twee zit hem in de context, de manier van vragen stellen. Dus geef ik haar nu het voordeel van de twijfel. Ondertussen kan ik nog wat genieten van mijn overwinning

Trouble in paradise

Iedereen heeft zo van die breekpunten. Ze liggen heel erg persoonlijk en zijn soms ook niet echt rationeel te verklaren. Mijn breekpunt kan ik grotendeels verklaren. In een relatie heb ik een serieus probleem met het controleren van mijn doen en laten. Zelf ben ik niet jaloers aangelegd en dus kan ik die controle niet begrijpen. Waarom moet ik uitleg geven over onschuldige dingen?

De reden dat ik daar zo zwaar aan til, ligt waarschijnlijk in mijn jeugd. Mijn ouders hadden een sterke neiging om alles te gaan controleren. Alles wat ik deed of niet deed moest verklaard worden. Er moest uitleg gegeven worden over de personen waar ik bij was en waarom ik met hen omging. Het resulteerde in een puberteit waar ik vooral heb gezwegen over mijn doen en laten. Niet dat ik geheimen heb, ik wil gewoon geen kruisverhoor ondergaan. Je krijgt alles te horen over mij als je me laat praten. Van zodra ik het gevoel heb een verhoor te ondergaan, klap ik dicht.

Dus hebben Debby en ik een levensgroot probleem. Voor haar is het moeilijk om iemand te vertrouwen en is heel erg jaloers aangelegd. Voor mij is het moeilijk om met iemand om te gaan die me niet kan vertrouwen en jaloers is. Het resulteerde in een zin die ik vorig weekend in de film ook tegenkwam : “you are too much of a good man to have a woman like me”. Zo dump je dus iemand. Dat had ik al in de film gehoord, nu maak ik het ook zelf mee.

Ben ik te koppig als ik bij mijn standpunt blijf? Misschien wel. Maar ik heb een positieve kijk op de wereld, ik geloof in het goede in de mensen (of toch de overgrote meerderheid). Noem het naïef, daar heb ik geen enkel probleem mee, maar ik heb genoeg van achterdocht en jaloersheid. Dus zijn we nu even weer uit elkaar. Misschien wel definitief, who knows…

Bedenking

Gisteren voelde ik een griepje opkomen. De hele dag heb ik achter mijn lopende neus aangehold. Gelukkig was het in de latere namiddag al een beetje beter zodat ik toch nog naar de film kon. Het werd “He’s just not that into you” en de reden waarom zal voor enkelen al wel duidelijk zijn… juist ja, Jennifer Anniston speelt mee. Niet dat ze zo’n ongelooflijk goede actrice is, ik heb gewoon een zwak voor haar. Of eigenlijk voor het personage dat ze gewoonlijk speelt. De film is geen oscarwinnaar, maar ik heb me ruim 2 uur lang heel goed geamuseerd. Af en toe gelachen, af en toe was het wat melig, maar zo heb ik ze wel eens graag.

Even heb ik gisteren nog getwijfeld of ik naar de cinema zou gaan. Met al die hysterische toestanden rond de Mexicaanse griep, twijfelde ik of ik misschien niet beter een mondmasker zou opzetten. Met die opkomende verkoudheid zou dat immers wel hygiënischer zijn. Alleen kan ik niet door mijn neus alleen ademen. Mijn neus is immers wel ruim groot genoeg langs buiten, maar de binnenleiding is wat te smal gemaakt zodat ik niet voldoende lucht kan inademen langs de neus. Met een masker begin ik al redelijk snel naar lucht te happen…

Het hele gedoe rond de Mexicaanse griep lijkt me ook nogal serieus overroepen. Een beetje opzoekwerk leerde me net dat er wereldwijd 985 gevallen bevestigd zijn. In Mexico zijn er 25 slachtoffers gevallen, wereldwijd worden er mensen gescreend en af en toe zelfs in quarantaine gehouden. Het kost waarschijnlijk handenvol geld. Wat ik me dan afvraag, is of we volgende winter als de jaarlijkse griep aan zijn rondreis over de wereld begint ook al die maatregelen gaan nemen.

De jaarlijkse griep treft miljoenen mensen en maakt wereldwijd een hele berg slachtoffers. Ook in België sterven er elk jaar mensen door die gewone griep. Waarom worden er dan nooit mensen gescreend? Net als met de vogelgriep enkele jaren geleden waar gigantische maatregelen werden genomen die achteraf gezien eigenlijk overbodig waren. Het is verschrikkelijk voor de enkele dodelijke slachtoffers, maar de maatregelen die wereldwijd werden genomen, hebben alleen maar veel geld gekost. Als dit zo verder gaat, dan worden we ook aan deze hysterie gewoon. Dat is pas gevaarlijk.

Het ontbreekt immers aan nuancering in de media. Blijkbaar moet het allemaal sensatie zijn, mensen moeten afgeschrikt worden met doemscenario’s. Want dat verkoopt. Tot we ook hier een zekere gewenning krijgen en dan wordt het pas echt gevaarlijk. Vroeg of laat zal onze jaarlijkse griep immers een erg dodelijke variant zijn en gigantisch veel slachtoffers maken. Als we op dat moment mensen gaan aanmanen om voorzorgen te nemen, zal iedereen reageren met een “jaja, dat kennen we, vandaag grote paniek en morgen blijkt het vals alarm…”. Waardoor de griep massaal om zich heen zal kunnen grijpen en alle maatregelen te laat gaan komen.

Maar soit, wie zijn wij Het was een leuke film, onthou dat maar

Weerzien

Het deed goed om Neil terug te zien. Hij heeft zelfs een nieuwe hond. Toen ik een jaar of 15 geleden naar Lier kwam wonen, zag ik hem voor het eerst staan aan de C&A. Natuurlijk heb ik geen flauw idee hoe hij heet en we hebben ook nog nooit een woord gewisseld. Maar omdat hij daar voor de C&A altijd liedjes van Neil Young stond te zingen, kreeg hij in mijn verbeelding de naam “Neil”. Hij had ook altijd zijn hond bij. Die lag dan braaf op een dekentje te slapen. Alleen als er iemand wat geld smeet in de pet die er lag, keek hij even op en dan kreeg je een dankbare blik. Hij heeft heel wat blikken in mijn richting geworpen

Vorige zomer kwam ik Neil ook een keertje in Antwerpen tegen. Hier in Lier is hij elke zaterdag, maar daar zal hij wel niet van kunnen leven natuurlijk. Zijn hond had hij toen niet bij. Iets wat me niet verwonderde, want het beestje zag er de laatste maanden ziek uit. Vermits ik de laatste maanden niet meer naar de zaterdagse markt was geweest in Lier, was het nu al een hele poos geleden dat ik Neil nog had gezien. In de wintermaanden stond hij er ook maar zelden de vorige jaren.Daarstraks was hij “Wonderful tonight” aan het zingen… met een jonge hond die er net zo bij lag als de vorige. Hij heeft dus een nieuwe compagnon gevonden.

Het was dus maar goed dat ik geen brood meer had. Vandaag is immers een donkere dag in mijn hoofd en dan sluit ik me liefst van al helemaal op. Alleen noodgevallen of werk zijn dan een geldige reden om buiten te komen. Communiceren doe ik alleen als het echt niet anders kan. Of schrijvend, zoals hier. Ze zijn zeldzamer geworden, die donkere dagen, maar helemaal weg dat kan zomaar niet natuurlijk. Morgen is het allemaal wel weer beter, wees maar gerust