Verslavingen

Hier en daar vermeld ik al eens dat ik verslaafd ben aan koffie, chocolade en chips en weet ik wat nog allemaal. In dat rijtje kan ik voor mezelf ook lezen, bloggen en (zo werd me laatst toch verteld) ook wel flirten. Maar zo erg is het allemaal nog niet. Dat is wat overdreven gesteld natuurlijk. Daarnet zag ik op televisie een programma rond mensen die een game-verslaving hebben.

Het deed me denken aan een patiënt waar ik een hele tijd geleden langs moest om een spuitje te geven. Op onze verzorgingslijsten staan alleen naam, adres en de zorg die moet verstrekt worden, dus telkens je bij een nieuwe patiënt binnen komt is het even afwachten. Die keer was het een man van ergens begin 30. Het was een nieuwbouw waar ik binnen kwam en het eerste wat me opviel was de rook. Nu was het toen erg koud, dus kon er niet zo erg veel verlucht worden… maar toch. Volgende beeld was zijn partner die een beetje verder in de woonkamer druk bezig was op haar computer. Ze keek half opzij, zegde “dag” en ging verder met haar bezigheden. Vlak naast me zag ik toen de computer van mijn patiënt die een spelletje aan het spelen was. Toen ik naar beneden keek, vielen de 3 kinderen op. Leeftijden tussen enkele maanden en een jaar of 4. De 3 jongens lagen verspreid over de woonkamer op de grond te spelen. De tafel lag vol rommel, een blik achter me leerde dat de keuken er al net zo uitzag.

Op zo’n moment denk ik dan bij mezelf “eigenlijk ben ik wel goed bezig”…