Waarschijnlijk wordt het zo stilaan tijd om eens wat aan mijn woordgebruik te doen. Het is immers niet de eerste keer dat ik iemand tegen kom die, na het lezen van mijn blog, bij een eerste ontmoeting in real life zegt “amai, ik had mij u wel veel ouder voorgesteld”.
Het net afgelopen weekend was er bij Chelone een opentuin-weekend. Via Margo had ik vernomen dat er een poging werd gedaan om wat bloggers samen te krijgen. Meteen een leuk moment om eens de gezichten te zien die achter een blog schuil gaan en meteen een blijk van waardering voor de prestatie van Chelone. Zo’n tuin inrichten is niet mijn ding, het is gewoon veel te veel werk. Voor Chelone kan ik dus alleen maar waardering hebben, want het was meer dan zijn geld waard om er in rond te struinen. Of neen, want “struinen” is niet hip genoeg, om er dus te chillen.
Het was een leuke bende die rond de met chips en taart gevulde tafels neerstreek. Het zou me niet verwonderen moest het daar erg laat geworden zijn voor de laatste verdwenen was. Het was ook mijn bedoeling om er te blijven hangen. Wegens omstandigheden kwam ik er echter zonder passagiers aan, de afspraak om er met Margo naartoe te rijden viel in het water, en de lokroep om vroeg te vertrekken en bij D. te gaan eten bleek te sterk om te negeren.
Eerlijk gezegd, ik voel me ook niet zo meteen thuis in een groep mensen die ik niet ken. Het was teveel nieuw volk ineens en dan zoek ik mijn weg nog een beetje, ben ik ook stiller dan ik meestal ben. Volgende keer zal ik me al veel beter thuis voelen tussen die bende en dan zullen ze me buiten moeten jagen voor ik wil vertrekken 
Ondertussen oefen ik dus al een beetje in het vinden van hippe en moderne woorden zodat ik niet als een oude grijsaard overkom 
