Gisteren kreeg ik een brief van mijn werkgever. “Oei,” dacht ik meteen, “heb ik een boete?”
Want wij krijgen onze boetes niet rechtstreeks van de politie. De auto’s staan op naam van de werkgever en dus worden de boetes naar het provinciaal secretariaat gestuurd die ze dan doorsturen naar de verpleegkundige die met die auto rijdt waar een boete voor binnengekomen is.
Maar het was dus geen boete. Het was de jaarlijkse brief rond de recuperatie-toestand. Door de onderbezetting van de meeste afdelingen is er overal een probleem om onze recuperatiedagen op te nemen. Mijn persoonlijke score staat nu op 324 maar zal tegen eind volgende maand opgelopen zijn tot ongeveer 360. De recuperatiedagen krijgen we voor het werken van de weekends, alleen moet de continuïteit verzekerd worden. We kunnen tegen de patiënten niet gaan zeggen “sorry hoor, maar we kunnen pas over 3 dagen nog eens een verpleegkundige sturen om u te wassen en te verschonen…”.
Dus werken we allemaal maar wat extra dagen. Binnenkort heb ik er 45 tegoed, ruim 2 maanden dus. De brief geeft ons op strenge toon de raad om de recuperatiedagen te laten uitbetalen. Alternatief is minder uren per week werken maar volgens hetzelfde regime betaald worden. Als fulltimer zou ik dan bijvoorbeeld 32 uur per week gaan werken maar uitbetaald worden als fulltimer waardoor ik elke weeg 6u kan afbouwen. In theorie toch, want in de praktijk ligt dat iets moeilijker. Er is geen ruimte om minder uren te gaan werken.
Maar omdat onze vakbond toch moet doen alsof ze nuttige dingen doen, hebben ze onze werkgever nu verplicht om elk trimester zo’n brief te sturen naar de werknemers. Hij ligt al bij het oud papier en nu zal er dus in plaats van elk jaar, alle 3 maanden zo’n brief bij mijn oud papier terecht komen. Mijn lokale vakbondsvrouw had ik gevraagd om een voorstel te doen dat elke werknemer die meer dan 150 uur tegoed heeft de mogelijkheid moet hebben om 1 volledige week recuperatie te plannen, zoals we ons jaarlijks verlof plannen. Maar dat mocht niet van het vakbondsopperhoofd wegens te extreem… Jammer.
Maar! Omdat er in de loop van september en oktober enkele nieuwe collega’s worden aangeworven heb ik al wel de belofte gekregen dat ik 1 week recuperatie bij mijn 2 weken betaald verlof mag plakken (begin oktober ben ik dus 3 weken vrij in plaats van 2) en dat ik in november nog eens een extra week zal krijgen. Beter dan niks hé
De laatste veteraan van Passendale is op 111-jarige leeftijd overleden. Henry ‘Harry’ Patch was de laatste overlevende getuige van wat de bloedigste veldslag uit de 1ste wereldoorlog wordt genoemd. De slag om Passendale waar meer dan 70.000 Britse soldaten omkwamen.
Op 11 november 2003 ging ik in de Brabanthal in Leuven naar Iron Maiden kijken. Ze speelden toen ook ‘Paschendale’, een lied rond die Slag om Passendale. Voor het nummer begon werd achter de drummer een stukje slagveld opgebouwd met prikkeldraad en al. Opgebouwd door roadies die als soldaat waren gekleed, want ook de details moesten hier kloppen. Zanger Bruce Dickinson zingt het ook met helm, legerjas en legerboots. Pas helemaal op het einde van het nummer, als de soldaat waar het nummer rond opgebouwd is in het niemandsland is neergeschoten, doet hij de jas uit om de laatste strofe te zingen.
Er werd trouwens een perfecte sfeer opgebouwd. In de duisternis kregen we geweervuur te horen, granaten die oversuizen en ontploffen, dit gecombineerd met lichtflitsen. Tussendoor het gedicht dat Bruce met veel overgave brengt. De laatste ontploffing met spots die vol op het publiek gericht staan, het deed me onbewust even bukken en als dan Adrian het nummer begon te spelen had iedereen kippenvel. Indrukwekkend nummer, geloof me.
Hier is het…
Net een jaar geleden maakte ik de overstap naar WordPress en dus volgt daar logischerwijze op dat deze blog nu 1 jaar oud is geworden. Met 210 blogpostjes en ruim 1300 comments is het hier bij momenten een drukke bedoening geweest. Hierbij mijn dank voor iedereen die kwam lezen en/of reageren. Doe zo voort zou ik zeggen
Jammer genoeg staat de bloginspiratie de laatste tijd op een laag pitje. Zelfs reageren op andere blogs lukt me niet altijd. Maar geen nood, ik ben er zeker van dat het een maar een tijdelijk dipje is. Voor u het weet zit u zich daar te ergeren dat hier weeral zoveel nieuwe postjes staan die u nog niet gelezen hebt
Hebt u ook een ritueel, iets dat u gebruikt om in de juiste stemming komen om iets neer te pennen? Of beter, neer te typen? In de sportwereld kom je het overal tegen. Voetballers die hun geluksonderbroekje niet willen laten wassen omdat ze vrezen te verliezen als ze het wel doen bijvoorbeeld. In dit geval hopen de medespelers na enkele weken trouwens wel dat ze eens zouden verliezen. Alleen al om van de stank van die onderbroek verlost te worden.
Een hele tijd geleden heb ik het hier al eens gehad over de rituelen die ik had in de tijd dat ik volleyball speelde. Je kan het bijgeloof noemen, maar ik bekeek het als een manier om mezelf te concentreren. Nu heb ik ook weer zoiets. Als ik wat wil gaan schrijven, dan zet ik het onderstaand nummer op. Bij voorkeur laat ik iTunes meteen de hele plaat spelen, omdat ik kan blijven focussen zolang die muziek speelt. Een liedje of 2 is meestal genoeg om hier een blogpostje te publiceren.
Vroeger studeerde ik ook op die manier. Ik had dan enkele cassettes klaar liggen waaruit ik kon kiezen. Dan zette ik de cassettespeler redelijk luid en drukte op “play” waarna ik heel geconcentreerd begon te studeren. Tijdens het laatste nummer, we waren dan ongeveer 3 kwartier verder, kwam ik uit mijn “trance”. Dat was het signaal om rust te nemen.
Nu doe ik het ook zo. Zet het juiste nummer redelijk hard op en begin te schrijven… Voila. Weeral gelukt. Nummer gedaan en blogpost voltooid… Hier is ie… Accept met “Can’t stand the Night”
Het is hier al heel stil geweest de laatste tijd. Het schrijven ging ook niet zo goed. Niet dat er geen inspiratie was, het typen ging niet zo vlot. Kleine blessure die ik op het werk heb opgelopen. Het blijkt een mallet-vinger te zijn. Dus heb ik voor 8 weken een nieuw vriendje gekregen. Een spalkje. De volgende 8 weken zal die moeten voorkomen dat ik mijn linker middenvinger buig.
Zoals altijd is er echter ook een goede kant aan het verhaal. Zonder problemen kan ik nu mijn middenvinger opsteken naar iemand waar ik een hekel aan heb. Met een mooie glimlach zal ik die zeggen “kijk eens wat ik aan mijn vinger heb…”
Het grootste circus van Frankrijk is weer voor drie weken op pad. De Ronde van Frankrijk. Voor mij hangen er heel wat mooie herinneringen aan vast.
Toen ik nog een snotneus was, had immers niet iedereen in de straat een televisietoestel. Mijn ouders hadden er eentje en dus zaten er zo’n 7 of 8 mannen naar de uitzendingen van de Ronde te kijken bij ons thuis. Tot enkele jaren later een buurman een kleurentoestel kocht. Meteen zat ik vanaf die tijd alleen nog met mijn vader te kijken.
Toen ik een jaar of 8 was, mocht ik voor het eerst het krantje van de Ronde gaan rondbrengen en verkopen. Mijn ouders hadden een krantenronde voor “Het Volk” en elke dag werd er rond een uur of 8 ’s avonds het krantje van de Ronde afgeleverd. Zo’n 8 bladzijden tournieuws die meteen na de aankomst van de rit op de persen ging en dus al enkele uren later werd afgeleverd. De vaste klanten kregen er eentje in de bus, de rest werd onderweg verkocht. Het was voor mij wel leuk hoor, zo rondlopen met een geel petje op waarop “Het Volk” stond terwijl ik riep “Ronde Van Frankrijk”.
Mijn eerste wielerheld was niet Eddy Merckx. Hij was toch al de favoriet en dat was te makkelijk, ik heb het altijd voor de underdog… toen was dat Luis Ocaña. Typische ronderenner die maar één keer de Ronde kon winnen. Maar met een mooie naam. Toen ik 7 was, was die naam belangrijker dan de nationaliteit of het talent van de renner
Samen met mijn vader heb ik vele ritten gezien van de Ronde. Vaak waren er technische problemen waardoor Fred Debruyne zaliger (nog steeds mijn lievelingscommentator) vaak een heleboel tijd moest volpraten zonder informatie over de renners. De renners waren toen ook maar zo’n 40 of 50 kilometer lang in beeld. Het was toen dus nog belangrijker om je te laten opmerken in volle finale van een rit.
Er is echter nog 1 traditie die ik in ere blijf houden. Zet me voor de uitzending van een wielerwedstrijd en ik val in slaap. Niks aan te doen. Het is vroeger dan ook meermaals gebeurt dat mijn moeder mijn vader en mij moest wakker maken zodat we de aankomst niet zouden missen. Soms te laat natuurlijk. Dan vroeg ze ons wie er de rit had gewonnen en hadden we het geen van beiden gezien…
Nu kijk ik er nog zelden naar. Volg de uitslagen maar vanop afstand. Hoewel ik een ongelooflijke bewondering heb voor de prestatie van al die renners die Parijs halen.
“Awel, waarom denkt de juffrouw dat ze al uit het zwembad mag?”
“Maar trainer, mijn pak is gescheurd… slechte kwaliteit die je besteld hebt hoor…”
“Slechte kwaliteit?? Slechte kwaliteit?? Hoe durft ge het zeggen! Ik heb u nog zo gezegd dat ge niet zoveel ajuin moogt eten. Gisterenmiddag heb je eerst bonen gegeten en dan nog een berg ajuin ’s avonds. Wat voor effect denkt de juffrouw dat zoiets heeft?”
“Heu…”
“Awel? Nu hebt ge gene grote mond hé!”
“Maar allez trainer… zoveel heb ik toch niet gegeten…”
“Manmanman, niet zoveel gegeten zegt ze dan… Dat zwempak was bijna ne luchtballon aan het worden, je billen gingen zelfs niet onder water toen je erin dook… niet zoveel gegeten… had je pak niet gescheurd dan hing je nu tegen het plafond…”
“Maar allez…”
“Vooruit! Ga iets anders aantrekken! pakt maar nen bikini voor deze keer… en probeert er sebiet wel gene jaccuzi van te maken hé!”
Daarstraks stapte ik in de auto. Belde nog even met een collega voor ik naar de volgende patiënt vertrok. Reed achteruit de straat op en zag dat een dame 2 auto’s verder net hetzelfde deed. Alsof we synchroon aan het rijden waren. Even keek ik in mijn achteruitkijkspiegel en vond haar blik. Of beter haar zonnebril, maar dat is maar een detail.
Meteen dacht ik “cool, laten we hier even een nummertje synchroonrijden ten beste geven…”. Zo gezegd zo gedaan en ik begon dus een slalom die ik wilde afsluiten met een mooie spin… Maar in mijn spiegel zag ik dat de dame achter me gewoon 100 meter achter me reed. Die spin heb ik dan maar zo gelaten.
Toch jammer dat sommige mensen zo weinig fantasie hebben…
Het is hier al heel stil geweest de laatste tijd. Het schrijven ging ook niet zo goed. Niet dat er geen inspiratie was, het typen ging niet zo vlot. Kleine blessure die ik op het werk heb opgelopen. Het blijkt een mallet-vinger te zijn. Dus heb ik voor 8 weken een nieuw vriendje gekregen. Een spalkje. De volgende 8 weken zal die moeten voorkomen dat ik mijn linker middenvinger buig.
geel petje op waarop “Het Volk” stond terwijl ik riep “Ronde Van Frankrijk”.
“Awel, waarom denkt de juffrouw dat ze al uit het zwembad mag?”
