Het grootste circus van Frankrijk is weer voor drie weken op pad. De Ronde van Frankrijk. Voor mij hangen er heel wat mooie herinneringen aan vast.
Toen ik nog een snotneus was, had immers niet iedereen in de straat een televisietoestel. Mijn ouders hadden er eentje en dus zaten er zo’n 7 of 8 mannen naar de uitzendingen van de Ronde te kijken bij ons thuis. Tot enkele jaren later een buurman een kleurentoestel kocht. Meteen zat ik vanaf die tijd alleen nog met mijn vader te kijken.
Toen ik een jaar of 8 was, mocht ik voor het eerst het krantje van de Ronde gaan rondbrengen en verkopen. Mijn ouders hadden een krantenronde voor “Het Volk” en elke dag werd er rond een uur of 8 ’s avonds het krantje van de Ronde afgeleverd. Zo’n 8 bladzijden tournieuws die meteen na de aankomst van de rit op de persen ging en dus al enkele uren later werd afgeleverd. De vaste klanten kregen er eentje in de bus, de rest werd onderweg verkocht. Het was voor mij wel leuk hoor, zo rondlopen met een 
geel petje op waarop “Het Volk” stond terwijl ik riep “Ronde Van Frankrijk”.
Mijn eerste wielerheld was niet Eddy Merckx. Hij was toch al de favoriet en dat was te makkelijk, ik heb het altijd voor de underdog… toen was dat Luis Ocaña. Typische ronderenner die maar één keer de Ronde kon winnen. Maar met een mooie naam. Toen ik 7 was, was die naam belangrijker dan de nationaliteit of het talent van de renner 
Samen met mijn vader heb ik vele ritten gezien van de Ronde. Vaak waren er technische problemen waardoor Fred Debruyne zaliger (nog steeds mijn lievelingscommentator) vaak een heleboel tijd moest volpraten zonder informatie over de renners. De renners waren toen ook maar zo’n 40 of 50 kilometer lang in beeld. Het was toen dus nog belangrijker om je te laten opmerken in volle finale van een rit.
Er is echter nog 1 traditie die ik in ere blijf houden. Zet me voor de uitzending van een wielerwedstrijd en ik val in slaap. Niks aan te doen. Het is vroeger dan ook meermaals gebeurt dat mijn moeder mijn vader en mij moest wakker maken zodat we de aankomst niet zouden missen. Soms te laat natuurlijk. Dan vroeg ze ons wie er de rit had gewonnen en hadden we het geen van beiden gezien…
Nu kijk ik er nog zelden naar. Volg de uitslagen maar vanop afstand. Hoewel ik een ongelooflijke bewondering heb voor de prestatie van al die renners die Parijs halen.
