Mijn blogje is geslachtofferd. Gesneuveld. Op sterven na dood. Er komen nog amper interessante postjes op terecht. Alle inspiratie gaat immers naar een ander project waarover ik binnenkort meer zal weten te vertellen.
Enkele dagen geleden was het de verjaardag van een collega-blogster. Wees gerust, ik ben haar niet vergeten en heb haar natuurlijk een verjaardagssmsje gestuurd. Alleen heb ik er op dat moment niet aan gedacht om hier een wegbeschrijving (ofte link) naar haar blog te leggen. Maar ja, zij is toch al Miss Popularity dus dacht ik dat mijn 4 lezers toch geen verschil gingen maken…
Maar toch, doe me voor één keertje een plezier en ga haar een gelukkige verjaardag wensen! Beter laat dan nooit, niet? Ga dan meteen ook even langs bij deze dame die vandaag (vrijdag) wel haar verjaardag aan het vieren is. Overstelp hen met uw wensen
De overdaad aan werkdagen eisten gisteren hun tol. Vrijdagavond was er een nog een leuk avondje met collega’s. Enkele maanden geleden was er een kwisavond, volledig georganiseerd door onze werkgever. Alleen werknemers mochten meedoen en elke afdeling mocht ploegen inschrijven van 4 tot 6 personen. Ons team behaalde een heel mooie 3de plaats en we kregen een bon om met 6 personen tapa’s te gaan eten. Dat werd dus vorige vrijdag. Het werd een heel leuk avondje, veel leuker dan ik eigenlijk had verwacht.
Gisterochtend stond ik echter op met een lopende neus, keelpijn, hoofdpijn en een hoofd alsof ik een hele krat wijn had gedronken in plaats van de 2 glazen die ik echt had genuttigd. Het werd dus een dagje niks doen. Veel slapen, wakker worden en wat drinken of eten, terug indommelen… Tegen ’s avonds beterde het. Nu is de batterij terug opgeladen.
Toen ik ergens tussen 2 indommelfases door een cd zocht, viel mijn oog op een heel oude. Waarschijnlijk zelfs één van de eerste cd’s die ik ooit heb gekocht in de tijd dat nog niet alles meteen op cd werd uitgebracht. Voor een dag als gisteren was het de ideale muziek. Het bracht me even terug naar de tijd toen ik de plaat de eerste keer hoorde. Ik was een jaar of 12, denk ik. Toen identificeerde ik me met Jonathan, er zit immers eentje in elk van ons…
“Halt, edele heer. U kan hier niet door.”
“En waarom zou ik hier niet door kunnen?” brieste Eddie de Ridder op het Zwarte Paard tegen de twee mannen die de doorgang versperden. Allebei waren ze gewapend met lans en zwaard.
“Op het grasveld hier een steenworp verder zijn atletiekwedstrijden bezig. Vreemdelingen mogen niet verder. Of hebben jullie kaartjes gekocht om te gaan kijken?”
“Wat zijn atletiekwedstrijden?” vroeg Unlucky Frank. Net als zijn baas had hij geen flauw idee waarover die mannen het hadden.
“Toen we hier de wacht moesten overnemen was net de 100 meter gelopen. Gewoon 100 meter lopen en degen die eerst is heeft gewonnen. Die mannen trainen daar hard voor. Er hangt heel wat aan vast. Zo heeft de winnaar nu gewonnen in 8 tellen. Dat is ongelooflijk snel. Of misschien werd er wel traag geteld, dat kan ook. Maar die winnaar was dolgelukkig.”
“Hoe bedoel je? Is er dan geld mee te verdienen?” vroeg Unlucky Frank. Hij zag het wel zitten om wat te lopen en daar goudstukken voor te krijgen.
“Nee, niet echt.”
“Waarom zou je dan trainen om 100 meter lang hard te lopen?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard verwonderd.
“Het is de Baron die de wedstrijden organiseert. Hij is hier ook de hele tijd en maakt op deze wedstrijden zijn selecties. Die hardlopers dat zijn de eerste kandidaten voor de stormtroepen. Er zijn ook hoogspringers en die moeten dan als eerste de muren over als er een kasteel wordt aangevallen. De kogelstoters zijn dan weer de mannen die op de muren staan om zware stenen en ijzeren bollen naar aanvallers te smijten. Wij zijn bijvoorbeeld de winnaars van het speerwerpen en dus mogen wij met speren smijten naar aanvallers. Straf hé.”
“Zijn er ook wedstrijden in het boogschieten,” vroeg Unlucky Frank, “want daar ben ik dan weer heel goed in. Kijk maar.”
Voor de mannen een antwoord konden geven, nam hij zijn boog en wilde hij een pijl nemen uit de pijlkoker op zijn rug. Jammer genoeg was hij erg opgewonden door het vooruitzicht mee te doen aan de atletiekwedstrijden. Als Unlucky Frank opgewonden is dan begint hij enorm te zweten. Hij nam een pijl in zijn hand maar was zo hevig dat de pijl uit zijn klamme handen schoot, en de keel van de kleinste man doorboorde.
De grootste man keek zijn kompaan verbouwereerd aan. Keek dan naar Unlucky Frank die een tweede pijl aan het nemen was maar ook deze schoot uit zijn handen. Verbijsterd keek de grootste van de twee mannen naar de pijl die in zijn borst zat.
“Fuck man,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “waarom heb ik eigenlijk een boog voor je gekocht? Jij smijt iedereen met je pijlen dood. Kom, we zijn hier weg voor ze je laten meedoen met de wedstrijden en je opvorderen voor een volgende oorlog.”
“Maar baas,” protesteerde Unlucky Frank, “nu weet ik nog niet of er wedstrijden voor boogschutters zijn. Kunnen we niet even gaan kijken?”
“Sorry,” zei de grote man met de pijl in zijn borst zacht, “er zijn geen wedstrijden voor boogschutters bij. Maar wel…” En hij blies zijn laatste adem uit.
“Kom Franky boy, we zijn hier weg. Je weet nu dat er geen boogschutters werden gezocht. Draai je paard om en we zijn hier weg.”
“Eigenlijk heb ik toch wel altijd pech, hé baas.”
“Ik weet ook niet waarom, Unlucky Frank, maar het is wel zo.”
Voor degenen die hem niet kennen, dit is een foto van Edward James Norton Jr. Bekend acteur en Breeg-lookalike Waarom is me nog steeds niet duidelijk. Hoewel hij op de foto wel hetzelfde baardje heeft als ik me gewoonlijk aanmeet. Verder heb ik ook 2 ogen, een neus, een mond en 2 oren. Maar soit. Ingeval er nog iemand is die zich afvraagt hoe Breeg eruit ziet… Zoals op bijgevoegde foto dus.
Het doktersbezoek gisteren was geen echt goed en geen echt slecht nieuws. Probleem met de pols is dat er scheurtjes zijn in het TFCC. Die TFCC staat voor Triangular Fibro-Cartilage Complex en dat is de meniscus van de pols naar het schijnt. Er zit ook redelijk wat vocht rond. Oorzaak van de scheurtjes in niet echt bekend, maar het is wel erger geworden door overbelasting.
Op de afbeelding ziet u waar het zich ongeveer situeert. Als behandeling mag ik een brace gaan dragen. Het spalkje aan mijn linker middenvinger krijgt dus een grote broer rond pols en onderarm. eventueel volgt er nog een inspuiting met cortisone in het gewricht. Als dit alles geen verbetering geeft is ook een kijkoperatie een optie. Alleen zijn de resultaten van die kijkoperatie niet echt om over naar huis te schrijven.
Hoe lang ik die brace zal moeten dragen? Tja. Wat zullen we zeggen. In het beste geval een paar maanden maar het zou ook wel kunnen dat ik die zal moeten blijven dragen. Het zal waarschijnlijk wat op en af gaan. Periodes zonder pijn en periodes met pijn. Naargelang de belasting van het gewricht…
Het wordt langs alle kanten herdacht. Het was ook wel wat natuurlijk. De moeder aller muziekfestivals. Ooit heb ik de concertfilm een keertje gezien terwijl ik eigenlijk had moeten studeren. Het examen de dag nadien verliep ondanks alles heel erg goed. Om maar te zeggen dat ik er heel goede herinneringen aan heb
Bovendien is het wel makkelijk als je verder niet al te veel bloginspiratie hebt Maar ik geef als wederdienst dan wel mijn favoriete nummer van dat festival… Ten Years After met I’m Going Home…
Vandaag moest ik even naar het ziekenhuis. De linker pols is al enkele maanden moeilijk aan het doen. Draaibewegingen beginnen moeilijker te worden en sinds een maand heb ik ook duidelijk minder kracht in die pols. Ook al schrijf ik rechts, er zijn een aantal dingen die ik links doe. Alle potten en bokalen doe ik met mijn linkerhand open en dat lukt niet meer. Zelfs de confituurpot krijg ik met mijn linkerhand niet meer open als ik die met de rechter dicht gedraaid heb. Daarom de NMR-scan. De cd met de foto’s heb ik al meegekregen, volgende week woensdag zal de specialist mij het verdict meedelen…
In lang vervlogen tijden kon ik zelfs nog perfect uitleggen hoe dat toestel werkt. Het eindwerk in mijn laatste middelbaar heette toen nog het “maturiteitsexamen”. Mijn vakken waren chemie en biologie. Voor chemie kreeg ik een artikel uit het wetenschappelijk tijdschrift “Natuur & Techniek”. Onderwerp van dat artikel was een nieuwe techniek voor beeldvorming die in de toekomst nieuwe perspectieven bood, de Nucleaire Magnetische Resonantie.
Enkele principes ken ik er nog van, maar ik kan het na 26 jaar natuurlijk niet meer tot in de details uitleggen. Het was wel leuk om het toestel, waarvan ik de experimentele proefopstelling op foto heb gezien, nu in volle glorie te zien…
Er is iets dat ik u graag zou vragen. Dit weekend las ik immers in de krant dat u er een probleem mee hebt dat de Belgische afdelingen radiotherapie maar van maandag tot vrijdag werken. Internationale studies zouden immers aangeven dat een behandeling van 6 of 7 dagen per week beter zou zijn. U wil dus ook op zaterdag en eventueel zelfs ook op zondag bestraald worden. Dat is wat ik uit het artikel haal.
Waarom vond u dat een maand geleden nog geen probleem? Die studies zijn immers niet de laatste weken gepubliceerd. Of wil u een voorkeursbehandeling en gaat het hier alleen maar over uw behandeling? Dat de afdeling radiotherapie alleen maar van maandag tot vrijdag open is, dat is altijd al zo geweest. Misschien dat de universitaire ziekenhuizen de budgetten hebben om ze ook in het weekend open te houden. Zo goed ben ik nu ook weer niet op de hoogte. Als u deze afdelingen ook in het weekend wil open houden dan hebt u echter ook extra geld en personeel nodig. Personeel is al heel erg moeilijk te vinden en geld nog moeilijker. Vraag maar eens bij uw partijbestuur hoe het zit met de budgetten gezondheidszorg. Er moet weer bespaard worden, nietwaar?
Kortom, ik begrijp uw probleem niet. Als u het nodig vindt dat de afdelingen radiotherapie ook in het weekend open moeten blijven, dan moet u dat in de bevoegde commissies maar gaan aankaarten. Vraag meteen ook extra geld voor de gezondheidssector en misschien kan u ook wat extra wedde regelen voor de verpleegkundigen. Het zal het personeelstekort niet oplossen, maar misschien vinden er op die manier meer mensen de weg naar de non-profitsector.
Verder wens ik u een spoedig en vooral ook volledig herstel!
Binnenkort ga ik een vergadering organiseren. Het kan immers absoluut niet meer, ik heb er schoon genoeg van. Zo’n week als de huidige wil ik nooit, maar dan ook nooit meer meemaken. Ik heb gezegd!
Wie er op de vergadering zal zijn? Simpel toch. De drie bakkers waar ik mijn brood haal maar die nu alle drie tegelijk gesloten zijn wegens vakantie. TEGELIJK!! Hoe durven ze!
Na een periode van testen en vergelijken, weet ik nu waar in Lier ik mijn brood moet gaan kopen. Uit de selectie zijn drie bakkers als laureaten gekomen. Ze wisselen elkaar mooi af qua sluitingsdagen en dus ben ik altijd zeker dat ik een lekker brood kan gaan kopen. Maar nu zitten we in de jaarlijkse verlofperiode en deze week zijn ze alle drie gesloten. Nu moet ik tot volgende week maandag wachten voor ik nog eens brood kan kopen dat ik echt lekker vind.
Dat kan dus niet meer. Ik protesteer! Hier moet binnenkort over vergadert worden zodat ze nooit meer tegelijkertijd gesloten zijn. Desnoods forceer ik het via een regeringscrisis of iets dergelijks. Maar die drie goeie bakkers mogen nooit meer tegelijk gesloten zijn!
Voor degenen die hem niet kennen, dit is een foto van Edward James Norton Jr. Bekend acteur en Breeg-lookalike 
Op de afbeelding ziet u waar het zich ongeveer situeert. Als behandeling mag ik een brace gaan dragen. Het spalkje aan mijn linker middenvinger krijgt dus een grote broer rond pols en onderarm. eventueel volgt er nog een inspuiting met cortisone in het gewricht. Als dit alles geen verbetering geeft is ook een kijkoperatie een optie. Alleen zijn de resultaten van die kijkoperatie niet echt om over naar huis te schrijven.
