Enkele dagen geleden mocht ik de jaarlijkse medische keuring ondergaan. Voor het eerst in deze regio want voordien gebeurde dat telkens in Antwerpen. Regio Mechelen doet toch wel een iets uitgebreider onderzoek.
Zo werd dit keer ook mijn gehoor getest. Resultaat was een 10/10 en dat is toch wel raar voor iemand die nooit luistert. Ook mijn ogen zijn nog in prima staat. Ook al kon ik de kleinste lettertjes nog lezen, ik moest het stellen met rij 10. Net als bij het ver zien waar ik ook bij de kleinste rij kon zien in welke richting de opening zat. Maar dat kon ze niet scoren. In elk geval ben ik weer gerust. Als ik weer eens iets niet zie liggen, dan heeft dat niet aan mijn ogen gelegen
Ander nieuwtje is dat ik voor het eerst sinds mijn 18de verjaardag nog eens gemeten werd. Toen gaf men mij 186,4 cm en nu is dat 187,2 geworden. In elk geval weet ik nu dat ik nog niet aan het krimpen ben. Het gewicht zat net iets hoger dan ik het graag wil. De 91 kg die de weegschaal aangaf, zijn een logisch gevolg van al dat lekkers dat de laatste tijd weer vlot richting maag ging. Met mijn vakantie die eraan komt, hoop ik dat ik er nog een kilo of 2 af krijg.
Dit alles werd grondig door de verpleegkundige genoteerd. Statistieken zijn immers belangrijk. Daarna volgde het gesprek bij de dokter over de rest van de kleine ongemakken. De dagelijkse pijnstillers die ik moet nemen vanwege de chronische knieletsels die ik heb, het probleem met de hernia dat regelmatig terug opduikt, de mallet-vinger en de scheurtjes in de TFCC (ofte meniscus) van de linker-pols… het was het noteren niet waard. Of zijn er geen statistieken voorhanden voor deze ongemakken?
Toen ik bij Elke een post zag staan rond het jaar 1981, dacht ik bij mezelf “hey, toen heb ik Iron Maiden voor het eerst gehoord”.
In 1981 was ‘Stampij’ mijn favoriete radioprogramma. Elke week stond mijn cassetterecorder klaar om het volledige uurtje vol hardrock en heavy metal op te nemen. Waarbij ik de tijd goed in het oog moest houden. Elke kant van die cassettes kon immers maar 45 minuten opnemen. Gelukkig was er na zo’n 20 minuten een onderbreking voor verkeersinformatie. Voor mij was dat het moment om de cassette te ruilen zodat ik geen seconde van dat uur moest missen. Die cassettes werden dan achteraf zo vaak gespeeld en heropgenomen tot ze versleten waren.
Die eerste 4 nummers van Iron Maiden (Phantom of the Opera, Transylvania, Killers en Drifter… sommige dingen vergeet je nu eenmaal niet ) die zat ik met open mond te beluisteren en herbeluisteren. En herbeluisteren. Tot ze helemaal versleten was. Gelukkig had ik tegen die tijd de platen gekocht en kon ik die grijs draaien.
Dus was ik op Youtube aan het zoeken naar een filpje om hier te plaatsen met Paul DiAnno nog als zanger. Maar ik kwam iets veel leuker tegen. Iron Maiden heeft namelijk ook een volledig vrouwelijke coverband : The Iron Maidens. Doen optredens waar ze dan allemaal oude en nieuwere nummers van Iron Maiden brengen. Met Eddie-pop en andere toestanden. Op het bijgevoegd filmpje brengen ze “Phantom of the Opera” en krijgt u vooral in het begin van het nummer een prachtig close-up beeld van het ongelooflijke vingerwerk van Wanda Ortiz die bassist Steve Harris zo ongeveer perfect naspeelt.
Dat er een nieuwe cd van Anouk te koop is dat wist ik al even. Een paar dagen geleden vernam ik dat ze ook naar het Antwerpse Sportpaleis afzakt voor een concert. Nu nog zorgen dat ik op maandag 23 november ’s avonds niet moet werken en dan kan ik mijn plaatsje ook reserveren…
Stilaan komt mijn verjaardag eraan. Nog ruim 3 weken tot mijn 44ste verjaardag. Zelf hou ik niet echt van verjaardagsfeestjes. Dit jaar zal ik op mijn verjaardag in het buitenland vertoeven en kan ik dus niemand uitnodigen. Maar daarstraks kreeg ik een ander idee.
Via mijn werk ken ik enkele mensen die een project in Brazilië hebben opgezet en op 17 oktober organiseren ze een 70-80-90-fuif in Schoten. Dit om hun project wat meer financiële draagkracht te geven. Mijn verjaardag vier ik dit jaar dus (met enige vertraging) op die fuif. Iedereen is welkom! Als u komt dan betaal ik uw inkomkaart en 2 drankjes naar keuze (op 1 been is het namelijk ook niet makkelijk om te blijven staan ).
Kijkt u hier maar even als u meer rond het project wil te weten komen. Na die 2 drankjes moet u trouwens niet meteen vertrekken, u mag echt blijven tot de vroege uurtjes
Vannacht heb ik over A. gedroomd. Raar eigenlijk, want zij heeft al jaren niet meer in mijn dromen gefigureerd. In mijn droom kwam ik net uit een ziekenhuis en zij passeerde me en ging binnen. Ze herkende me niet. Ik wilde haar nog iets naroepen, maar een andere vrouw riep me toe dat ik naar haar toe moest komen. Even keek ik nog achterom om te zien hoe ze het ziekenhuis binnen stapte. In de deur keek ze nog even in mijn richting… en toen stopte de droom.
Jaren geleden heb ik met A. 3 jaar lang in de klas gezeten. Ook na het afstuderen zijn we goed bevriend gebleven. Op mijn boezemvriend na heeft niemand ooit geweten dat ik stapelverliefd was op haar. Ook zij niet. Telkens ik genoeg moed had verzameld om het haar te vertellen, had ze een nieuwe liefde in haar leven. Liefdes die telkens weer verdwenen, maar ik bleef wel haar beste vriend.
Tot mijn ex op de proppen kwam. Natuurlijk wilde die meteen weten waarom A. zo’n goeie vriendin van me was. In haar leefwereld kon dat niet, een man en vrouw die zo goed bevriend zijn zonder dat er meer is. Toen ik mijn ex vertelde dat ik eerst stapelverliefd was op A. maar dat we altijd alleen vrienden zijn gebleven, was het voor haar duidelijk. Alle contact met A. moest verbroken worden.
Dat heb ik toen ook nog gedaan. Een lang telefoontje met A. volgde waar ik haar vertelde dat ik geen contact meer met haar kon hebben. Geen cinema’s meer, geen etentjes, geen urenlange babbels. “Maar waarom,” vroeg ze me, “moet dat zo drastisch. We kunnen toch wel vrienden blijven.” “Nee,” zei ik, “want ik ben jarenlang stapelverliefd op je geweest en mijn vriendin vertrouwt het zaakje niet.”
Het bleef toen enkele seconden stil aan de andere kant van de lijn. “Oh” zei ze nog voor ze ophing. Achteraf bekeken had ik dat nooit moeten doen. Maar nu is dat makkelijk praten. Toen leek het me de juiste beslissing. Ook al mis ik haar nog altijd.
De titel doet misschien wel menige wenkbrauw fronsen, maar het zal u dra duidelijk worden. Gisteren, zaterdag 12 september, organiseerde Zapnimf een pracht van een zoektocht. Dat het een prachtige zoektocht was, heb ik wel van horen zeggen. Zoals steeds worden alle leuke, toffe,interessante en gezellige dingen altijd weer georganiseerd in het weekend dat ik moet werken. Gelukkig eindigde het niet na de zoektocht. Een barbeque met gezellig samenzijn was de afsluiter.
Na een erg drukke werkdag haastte ik me dan ook naar huize Zap en Moose. Het was een wreed leuke en toffe avond. Heb er enkele coole gasten en dames leren kennen. Ook al was ik zelf niet echt in vorm (de werkdruk ligt nogal hoog in het weekend), anderen waren dat des te meer.
Oh ja, u wil meer uitleg rond die titel? Tja… één van de aanwezigen was Patrick. Hij had vroeger een blog ‘Patrick droomt’, maar is gestopt met dromen. Of althans met erover te bloggen. Alleen liet hij zijn derde overvolle bord met eten zo ongeveer helemaal staan. Vandaar de afspraak onder enkele bloggers om ons verslag te titelen “Patrick eet zijn bord niet leeg”.
U ziet het, blogmeetings zijn een must! Vooral als het ten huize Zap en Moose is. Maar let op met wat u doet en zegt want alles wordt achteraf wel in één of andere blog neergeschreven
Oorspronkelijk verschenen hier zo ongeveer elke dag blogstukjes. De laatste tijd ligt de frequentie wel erg laag. Daar heb ik echter een heel erg goede reden voor. Er wordt hier nog steeds geschreven, alleen is het iets langer dan een blogstukje en kan het hier niet gepubliceerd worden.
Wie heeft er niet ooit de droom gehad om eens een boek bij elkaar te schrijven? Het hoeft wat mij betreft niet eens een heel goed boek te zijn. Over smaak kan je immers blijven redetwisten. Ook hier ten huize Breeg leefde die droom. Al heel lang eigenlijk. Tientallen keren ben ik eraan begonnen. Om dan telkens verstrikt te raken in een plot die niet werkte. Of een verhaallijn die vastliep en ik geen logische verderzetting vond.
Het was een beetje zoeken naar mijn eigen stijl. Maar ik heb die gevonden. Op mijn vorig blogje werden regelmatig korte verhaaltjes geplaatst. Het laatste jaar was ik voor de zoveelste keer aan weer eens ‘een boek’ begonnen. Schetste de karakters en levensloop van mijn hoofdpersonages. Om dan weer vast te lopen in een plot die niet werkte voor mij. Nogmaals een herstart een maand of 2 geleden en wonderwel ben ik nu erg ver geraakt. De plot werkt voor mij wel en het is dus een spannende (of dat is althans de bedoeling) thriller aan het worden. Enkele intimi lezen het mee door om de fouten aan te wijzen en eventuele tips te geven. De verrassende plotwending en ontknoping is heel nabij, nog een weekje en ik kan ‘Einde’ schrijven. Spannend hoor!
Maar voor ik er hier iets over kwijt wilde, had ik nog een naam nodig. Ik heb het geschreven met een tijdelijke ‘werknaam’. De beslissing over de naam is er nu. Haal dus nu even uw verlanglijstje voor uw kerstcadeau boven en zet bovenaan : “Oude liefde” dienen boek van Breeg
Je hebt het niet opgemerkt, de andere collega’s gelukkig ook niet
Want toen die twee reebruine ogen van jou de mijne vonden
Had ik alle moeite van de wereld om er niet in te verdrinken
Je ravenzwarte haar golfde in een perfecte lijn over je schouder
Het lukte me nog net je niet met open mond aan te staren
Geef toe, een goede indruk maakt het niet
Je stem klonk me als muziek in de oren
We waren het wonderwel over alles eens
Of was dat omdat je helder nadenken onmogelijk maakte voor me
Je kwam naast me zitten
Gelukkig was het een echte vergadering van het werk
Zodat mijn andere ik, die rustige zelfzekere en professionele verpleger
Telkens het woord kon nemen terwijl ik je stiekem zat te bewonderen
Hij maakte indruk, die andere helft van mij, nam vaak het woord en had heldere ideeën
Morgen ga ik er ene mee drinken om hem te bedanken
Kan hij me meteen vertellen waarover de vergadering ging
Ik kan hem dan vertellen hoe het was naast jou te zitten…
Dankzij de zeer op prijs gestelde hulp van een collega-blogger heeft mijn avatar een facelift gekregen. Zelf vond ik de vorige ook wel niet echt heel erg goed maar zo’n dingen in elkaar knutselen is niet aan mij besteed.
Al sinds de kleuterklas is tekenen en alles wat met grafische dingen te maken heeft, niet mijn ding. Mijn tekeningen hingen steevast ergens onderaan en uit het zicht. Van zodra ik de lagere school begon, liep ik op tekenvlak alleen maar meer achterstand op. Maar mijn opstellen haalden dan weer wel het prikbord als voorbeeld voor de anderen. Verhaaltjes verzinnen en schrijven was toen al iets dat ik heel erg graag deed.
Grafische programma’s zijn nog altijd niks voor mij. Bewerken van foto’s moet je niet aan mij vragen want ik heb geen enkel idee of ik de zaak nu verbeter of verslechter. Ook schilderijen zijn niet echt iets voor mij. In mijn appartement hangt 1 schilderij en dat hangt er omdat het een werk van mijn nicht is. Maar of dat nu een mooi of goed werk is… geen idee. Het past gewoon bij het interieur
Geloof het dus maar dat ik maar wat blij was toen een weekje geleden de lieve Margo zo vriendelijk was om mij een nieuwe avatar te maken. Meteen viel een zware last van mijn schouders. Al een tijdje vond ik de vorige te nors overkomen. Nu ben ik in real life wel een heel norse vent, maar dat wil nog niet zeggen dat mijnen avatar ook zo moet zijn
Dat er een nieuwe cd van Anouk te koop is dat wist ik al even. Een paar dagen geleden vernam ik dat ze ook naar het Antwerpse Sportpaleis afzakt voor een concert. Nu nog zorgen dat ik op maandag 23 november ’s avonds niet moet werken en dan kan ik mijn plaatsje ook reserveren…
