De vlam

“Zou u me kunnen helpen, edele heer?”
Verbaasd keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard om zich heen. Ook Unlucky Frank schrok op uit zijn overpeinzingen en keek rond, op zoek naar de eigenaar van de stem. Die vonden ze schuin achter hen. Een vreemde man met een brandende toorts die ook nog eens een grote zak rondzeulde.
“Waarom zou ik je moeten helpen, schooier?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de man.
“Vertel dan ook eens waarom die toorts brandt op klaarlichte dag,” voegde Unlucky Frank eraan toe, “of ben je die vergeten uit te doen?”
“Maar edele heren,” protesteerde de man, “dit is de Olympische Vlam. Kennen jullie die niet?”
“De Olympische Vlam? Maar daar heb ik nog nooit van gehoord. Jij wel, Franky boy?”
“Nee baas,” antwoordde Unlucky Frank, “volgens mij is hij ons blazen aan het wijsmaken. Moet ik hem een kopje kleiner maken?”
“Niet zo bloeddorstig, Franky. Vertel ons eens wat die vlam dan wel moet voorstellen, arme man.”
De man had duidelijk de moed laten zakken. Hij zag er doodmoe uit en was ook al niet meer van de jongste. Hij kon de toorts nog amper omhoog houden.
“Nu ja,” begon de oude man zijn verhaal, “de laatste keer dat er nog Olympische Spelen waren, is ook wel een jaar of 700 geleden natuurlijk. Maar deze vlam is het symbool van die Olympische geest. De vlam is al bijna 500 jaar in het bezit van onze familie. Wij moeten er voor zorgen dat die blijft branden. Over drie jaar wil men nieuwe Olympische Spelen organiseren in Athene, maar dan moet ik de Vlam daar wel krijgen. Anders gaat het feest niet door en duurt het misschien nog 800 jaar of zo voor er nog eens Olympische Spelen gaan komen. Deze Olympische Vlam moet dus echt in Athene terecht komen. Alleen ben ik al oud en zal ik het niet meer halen.”
“Eigenlijk ben jij wel een domme oude man,” lachte Unlucky Frank, “denk je dat die toorts nog zo lang zal branden?”
“Nee,” antwoordde de oude man, “maar in deze zak zitten genoeg reserve-toortsen zodat ik de volgende kan aansteken als deze bijna opgebrand is.”
“Maar waarom gaan ze die Olympische Dinges dan wel organiseren?”
“Dat is toch logisch,” zei de oude man, “die Spelen bevorderen de harmonieuze lichamelijke en geestelijke groei van de jeugd, versterkt de vriendschapsbanden tussen volkeren. Bovendien zal het edelmoedigheid en ridderlijkheid bij de atleten aankweken.”
Met open mond staarden Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank de man aan. Ze begrepen er geen letter van. Plots trok Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn zwaard en met een snelle haal onthoofde hij de man. De brandende toorts viel op de grond en doofde uit.
“Voilà,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zelfvoldaan, “als iedereen edelmoedig en ridderlijk zal worden, wat voor nut heeft het dan nog dat ik hier rond dwaal. Het is mijn taak om ridderlijk te zijn.”
“Maar baas,” protesteerde Unlucky Frank, “was het dan ridderlijk wat je net hebt gedaan?”
“Ja hoor. Je zag toch zelf dat hij die toorts niet meer omhoog kon houden. Nu heb ik die arme man uit zijn lijden verlost. Hij moet zich nooit meer zorgen maken om die Olympische Vlam. En in Athene moeten ze de eerste 800 jaar niks organiseren. Geloof me, Franky boy, dit was het meest edelmoedige dat ik deze week al gepresteerd heb.”
Daar kon Unlucky Frank niks tegenin brengen. Hij nam de zak met toortsen wel mee. Het zou immers zonde zijn die zomaar te laten liggen. Er is al genoeg afval in de wereld…