Dankbaarheid

“Weet je al waar je gaat werken?” vroeg ik haar.
Het leek me een logische vraag. Regelmatig mogen we een stagiair(e) meenemen. Het zijn laatstejaars die zich enkele maanden later op de arbeidsmarkt zullen begeven en dus vraag ik meestal of ze al weten waar ze willen werken. In onze sector is de vraag niet “denk je werk te vinden?” maar wel “waar wil je gaan werken?”. Tussen twee patiënten door wordt er iin de auto dan over koetjes en kalfjes gepraat en omdat ik nu eenmaal erg nieuwsgierig van nature ben, stel ik ze allemaal deze ene vraag.
“Ik wil nog verder studeren en ontwikkelingshulp gaan doen.”
“Waarom wil je ontwikkelingshulp gaan doen?”
“Heu… ik heb het idee al langer eigenlijk. Als ik op televisie beelden zie van rampen en dergelijke dan wil ik daar gaan helpen. Ik denk dat die mensen het veel harder nodig hebben.”
Omdat we net arriveerden bij de volgende patiënt kon ik er niet meteen commentaar op geven.
Een half uurtje later kon ik dat wel doen. We hadden net een bezoek gebracht bij een palliatieve patiënt waarbij ik jullie niet ga vervelen met de details van de zorg. De dankbaarheid van die patiënt naar ons toe was overduidelijk.
“Heb je zijn reactie gezien?” vroeg ik haar toen we naar de auto wandelden.
Ze knikte alleen maar.
“Als je mensen wil helpen en het gevoel wil dat je in hun leven een verschil hebt gemaakt… daar moet je niet ver voor reizen hoor. Dat kan je hier ook. Die meneer waar we net geweest zijn, heeft nog enkele maanden. Zijn dochter woont te ver weg om hier elke dag te zijn en kan hem niet in huis nemen. Wij zijn de enige mensen die hier elke dag over de vloer komen. Meer dankbaarheid ga je nergens krijgen hoor.”
Ze begreep mijn redenering wel. Ooit had ik ook die droom, ergens ver weg ontwikkelingshelper worden. Tot ik een tijdje aan het werk was en besefte dat ik mezelf hier even nuttig kan maken. Ze studeert af ergens halverwege januari… wie weet verandert ze ook wel van gedacht en gaat ze hier ergens aan de slag. Het tekort aan verpleegkundigen is al meer dan groot genoeg…