Zo eventjes tussendoor…

Per toeval kwam ik terecht bij een leuke uitdaging. Als u hier klikt dan komt u alles te weten over een schrijf-wedstrijdje. Zelf vond ik de uitdaging wel leuk en dus heb ik meteen ook een kort stukje ingezonden. Het stukje mocht maximaal 500 woorden tellen met als thema “schrijf over uw ex”. Om te vermijden dat je het ginder moet gaan zoeken tussen de inzendingen, plaats ik het ook hier…

Gered door de ex

“Maak dat je wegkomt,” fluisterde ik zo zacht ik kon, “je hebt hier niks te zoeken.”
“Jij wel dan?” lachte ze.
Vol ongeloof schudde ik mijn hoofd. Eindelijk was het me gelukt om Anneke uit te vragen. Onze date was heel geslaagd want ze had me zelfs uitgenodigd om nog een kopje koffie te drinken. “Om een heerlijke avond passend af te sluiten”, had ze gezegd. Maar nu Anneke even naar de badkamer was, dook plots Hilde op.
“Kijk Hilde,” beet ik haar toe, “we zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Het wordt dus hoog tijd dat je me met rust laat.”
“Luister Eddie, je hebt nog ongeveer twee minuten om te maken dat je wegkomt. Dan komt Anneke uit de badkamer met alleen een erg sexy niemendalletje aan. Jullie gaan naar de slaapkamer en voor je het weet sta je terug op straat en begrijp je niet wat er fout ging. Ze wil alleen wat fun, zie je dat dan niet?”
“Misschien ben ik wel zo goed dat ze me niet meer wil laten gaan,” probeerde ik me nog te verdedigen.
“Zei je iets, Eddie?” riep Anneke vanuit de badkamer.
“Nee hoor,” antwoordde ik terwijl ik de schaterlachende Hilde probeerde te negeren, “ik was de inrichting van je woonkamer luidop aan het bewonderen.”
“Dank je. Ik kom zo meteen. Doe maar alsof je thuis bent.”
Meteen wierp ik Hilde een vernietigende blik toe.
“Je had het bijna verpest, stomme trut. Maak nu dat je wegkomt voor je het helemaal verpest voor mij.”
“Je valt in herhaling,” zei ze terwijl ze vlak voor me kwam staan, “en bovendien heb je mij niet nodig om alles in het honderd te laten lopen. Dat kan ik met een gerust hart aan jou overlaten. Ga gewoon weg voor je het verpest. Je weet best dat ze je hart zal breken. Morgen zal je me dankbaar zijn dat ik je heb gered van een nieuwe klap.”
“Vergeet het,” siste ik koppig, “het is niet omdat jij mijn hart hebt verbrijzeld dat elke vrouw dat zal doen. Dit keer meen ik het, Hilde. Verdwijn want ik wil niks meer met je te maken hebben.”
“Hoe dom ben jij eigenlijk?” vroeg ze op dat uitdagende toontje van haar. “Het is jouw verbeelding die me hier bracht. Ook al zijn we dan bijna twee jaar uit elkaar, je weet best dat ik in jouw ogen nog helemaal je ex niet ben. Als je eerlijk bent, zal je moeten toegeven dat je me terug wil. Of niet soms?”
Op slag was ze verdwenen. Verbouwereerd keek ik in de richting van de voetstappen die ik achter me hoorde. Mijn mond viel open toen ik Anneke op me af zag komen. Haar babydoll liet nog weinig aan de verbeelding over.
“Zie je iets dat je bevalt?” vroeg ze met een zwoele stem.
“Ja,” zei ik, “maar Hilde had gelijk. Ik moet gaan.”
Met een brede glimlach liet ik haar sprakeloos achter. Die klap had ik nog net kunnen ontwijken…