“Halt! Stop!”
Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank schrokken zo hard van de luide stem dat ze onmiddellijk halt hielden.
“Wat is er aan de hand vreemdeling?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard.
“Hebben jullie niet gehoord dat er een spoorstaking is?”
“Wat is een spoorstaking?” vroeg Unlucky Frank verbaasd.
“Maar allez vriend,” lachte de vreemdeling, “we willen meer centen verdienen en dus is er een spoorstaking vandaag. Niemand mag vandaag zijn paard de sporen geven. Heb je misschien niet naar de GPS geluisterd?”
“De GPS?” Unlucky Frank durfde de vraag amper stellen.
“De Gilde van Paardenverzorgers en Schildknapen natuurlijk. Je bent er toch bij aangesloten, hoop ik?”
“Waarom zou Franky zich bij jullie moeten aansluiten?” kwam Eddie de Ridder op het Zwarte Paard tussen.
“Omdat wij zijn belangen verdedigen en hem helpen zodat die bloedzuigers van Ridders hem niet helemaal uitbuiten.”
De vreemdeling liep rood aan. Hij trok zo fel van leer dat hij niet door had tegen een echte Ridder te spreken.
“Franky boy,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard tegen Unlucky Frank, “denk jij dat ik je uitbuit?”
“Maar nee baas.”
“Voilà, meneer de GPS. Mijn schildknaap wordt niet uitgebuit en dus geven wij ons paard de sporen. Tot nooit meer.”
Maar de man ging in het midden van de weg staan en verhinderde de doorgang.
“Dit is een stakerspiket en hier kom je niet voorbij. Of anders…”
Verwachtingsvol keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de vreemdeling aan. Hij was razend benieuwd naar wat er zou gebeuren als ze verder zouden rijden.
“Of anders?” vroeg Unlucky Frank die ook nieuwsgierig was.
“Blijven jullie hier staan, dan ga ik dat even vragen.” zei de man terwijl hij zich omdraaide en wegliep.
Met open mond staarden ze de man na.
“Kom,” zei Eddie de Ridder op het Zwarte Paard, “we zijn hier weg voor dat piket van de spoorstaking terug is!”
Meteen gaven ze hun paarden de sporen en bereikten ze het volgende dorp zonder last te hebben van de spoorstaking.

“Weet je al waar je gaat werken?” vroeg ik haar.
Het leek me een logische vraag. Regelmatig mogen we een stagiair(e) meenemen. Het zijn laatstejaars die zich enkele maanden later op de arbeidsmarkt zullen begeven en dus vraag ik meestal of ze al weten waar ze willen werken. In onze sector is de vraag niet “denk je werk te vinden?” maar wel “waar wil je gaan werken?”. Tussen twee patiënten door wordt er iin de auto dan over koetjes en kalfjes gepraat en omdat ik nu eenmaal erg nieuwsgierig van nature ben, stel ik ze allemaal deze ene vraag.
“Ik wil nog verder studeren en ontwikkelingshulp gaan doen.”
“Waarom wil je ontwikkelingshulp gaan doen?”
“Heu… ik heb het idee al langer eigenlijk. Als ik op televisie beelden zie van rampen en dergelijke dan wil ik daar gaan helpen. Ik denk dat die mensen het veel harder nodig hebben.”
Omdat we net arriveerden bij de volgende patiënt kon ik er niet meteen commentaar op geven.
Een half uurtje later kon ik dat wel doen. We hadden net een bezoek gebracht bij een palliatieve patiënt waarbij ik jullie niet ga vervelen met de details van de zorg. De dankbaarheid van die patiënt naar ons toe was overduidelijk.
“Heb je zijn reactie gezien?” vroeg ik haar toen we naar de auto wandelden.
Ze knikte alleen maar.
“Als je mensen wil helpen en het gevoel wil dat je in hun leven een verschil hebt gemaakt… daar moet je niet ver voor reizen hoor. Dat kan je hier ook. Die meneer waar we net geweest zijn, heeft nog enkele maanden. Zijn dochter woont te ver weg om hier elke dag te zijn en kan hem niet in huis nemen. Wij zijn de enige mensen die hier elke dag over de vloer komen. Meer dankbaarheid ga je nergens krijgen hoor.”
Ze begreep mijn redenering wel. Ooit had ik ook die droom, ergens ver weg ontwikkelingshelper worden. Tot ik een tijdje aan het werk was en besefte dat ik mezelf hier even nuttig kan maken. Ze studeert af ergens halverwege januari… wie weet verandert ze ook wel van gedacht en gaat ze hier ergens aan de slag. Het tekort aan verpleegkundigen is al meer dan groot genoeg…

Stiekem kreeg ik deze eerst van Tess, daarna ook van Ed. Dus volg ik braaf de richtlijnen en verblijd of verveel ik iedereen met 10 weetjes waarvan u nog niet op de hoogte was. Hoewel het niet zo simpel is want ik heb al zoveel verteld over mezelf… Maar alla, here we go…

1. In het eerste leerjaar vond ik het jammer dat ik tot december moest wachten om mijn diploma “ik kan lezen” te halen. Mijn eerste boekjes las ik al vanaf september en ik ging elke week een boek of 4 halen in de bib. Die dan steevast 2 dagen later uitgelezen waren en ik aftelde tot vrijdagavond. De bib was immers alleen op vrijdagavond geopend in het kleine dorpje waar ik woonde.

2. Het vijfde en zesde leerjaar zat ik in een klein klasje, we waren met 12 en het vijfde en zesde leerjaar zat trouwens in 1 klas. Vanaf toen stonden er ook spreekbeurten op het menu. Die schreef ik zelf voor zowat de hele klas. Dat deed ik erg graag en iedereen kreeg er ook steevast goede punten voor. Mijn punten waren altijd net iets minder omdat ik ongelooflijk verlegen ben. Zet mij voor een klas en ik weet nog amper mijn naam. Ik kon de spreekbeurt wel schrijven, maar niet voorbrengen.

3. Wiskunde en rekenen vind ik een makkie. Als we in de lagere school rekenoefeningen kregen in de klas dan kreeg ik er dubbel zoveel als de rest. Dan nog was ik altijd als eerste klaar. Ook in het middelbaar heb ik het nooit een probleem gevonden. Geen enkele keer heb ik langer dan 10 minuten gestudeerd voor het vak ‘wiskunde’. Ik ging er vanuit dat het toch wel zou lukken en de scores bewezen dat ook.

4. Het lukt me niet om een tekst zomaar uit het hoofd op te zeggen. In de lagere school lukte het niet de gedichtjes op te zeggen in de klas. Sindsdien is het er niet op vooruit gegaan. Alleen teksten van liedjes ken ik vanbuiten. Gewoon omdat die liedjes de hele tijd in mijn hoofd spelen. Ik heb dan ook erg veel respect voor mensen die zomaar uit het hoofd een gedicht of tekst kunnen citeren.

5. Ik heb deadlines nodig. Als er een wereldkampioenschap ‘uitstellen’ zou zijn, dan streed ik mee voor die titel. Maar hoe korter die deadline nadert, hoe sneller en efficiënter ik te werk ga. Daarom zet ik nu ook een deadline als ik schrijf, anders zou ik nooit een boek bij elkaar geschreven hebben. Die deadline was 24 september en die heb ik gehaald. De deadline voor de volgende is 17 februari. Er wordt dus nog niet veel geschreven omdat die datum nog zo veraf is…

6. Facebook is fun. Voor mij toch. Het brengt me niet zo veel bij, je leert er niet veel, maar ik vind het gewoon leuk. De spelletjes, de onnozeliteiten als ‘Date van de dag’… het verzet mijn zinnen.

7. Ooit heb ik nog een keer of 5-6 gaan betogen tegen apartheid. Ook in Leuven ben ik een keertje gaan betogen tegen apartheid en racisme. Dat was toen een verboden betoging en na een kwartiertje moesten we het op een lopen zetten voor de flikken. Spannend! Het heeft trouwens effect gehad want enkele jaren later hebben ze Mandela vrijgelaten en hebben ze de apartheid afgeschaft…

8. Ik ben ongelooflijk vergeetachtig. Of wist u dit al en ben ik vergeten dat ik dat al eens een keertje heb verteld? Als ik naar de winkel ga dan heb ik alles bij… behalve wat ik eigenlijk dringend nodig had. Als ik naar de keuken ga dan sta ik de helft van de tijd rond te draaien terwijl ik mezelf afvraag wat ik daar in godsnaam kwam doen of halen. Voor degenen die denken dat dit de eerste tekenen van Alzheimer zijn, dit heb ik al sedert mijn kindertijd. De progressie zou dus wel heel erg traag zijn in mijn geval

9. Toen ik in de verpleegstersschool zat, had ik (net als de andere jongens uit onze school) redelijk wat contact met de dokter-stagiairs en dokter-assistenten. Die wilden weten welke de ‘makkelijke meisjes” waren en voor welke ze moesten opletten. Ook in onze stamkroeg kregen we die vraag vaak van de lokale mannelijke bevolking. Mijn standaard-antwoord was dat ik daar geen flauw idee van had.Wat eigenlijk ook gewoon de waarheid was.

10. Een tijdlang heb ik schaak gespeeld bij de KMSK (Koninklijke Mechelse SchaakKlub). Daar ben ik zelfs een keertje topscorer geworden bij de interclubspelers. Met 8/11 tegen spelers die allemaal sterker waren (volgens de ELO-klassering toch), was dat een resultaat waar ik erg trots op was. Tussendoor scoorde ik ook een 3/4 in de Zilveren Toren competitie. Telkens ik een clubcompetitie meespeelde, haalde ik sterke resultaten. Maar in de schaakclub zelf bleef ik hangen in de onderste regionen. Tegen mijn vrienden was het moeilijker om met hart en ziel te strijden voor de overwinning.

Voilà. Dit waren de 10 weetjes. Doorgeven ga ik dit stokje niet meer doen. De meeste blogs die ik ken, hebben het al gehad en dus zou ik vooral mensen nog een keertje vermelden. Het moet ergens stoppen, nietwaar

“Zou u me kunnen helpen, edele heer?”
Verbaasd keek Eddie de Ridder op het Zwarte Paard om zich heen. Ook Unlucky Frank schrok op uit zijn overpeinzingen en keek rond, op zoek naar de eigenaar van de stem. Die vonden ze schuin achter hen. Een vreemde man met een brandende toorts die ook nog eens een grote zak rondzeulde.
“Waarom zou ik je moeten helpen, schooier?” vroeg Eddie de Ridder op het Zwarte Paard de man.
“Vertel dan ook eens waarom die toorts brandt op klaarlichte dag,” voegde Unlucky Frank eraan toe, “of ben je die vergeten uit te doen?”
“Maar edele heren,” protesteerde de man, “dit is de Olympische Vlam. Kennen jullie die niet?”
“De Olympische Vlam? Maar daar heb ik nog nooit van gehoord. Jij wel, Franky boy?”
“Nee baas,” antwoordde Unlucky Frank, “volgens mij is hij ons blazen aan het wijsmaken. Moet ik hem een kopje kleiner maken?”
“Niet zo bloeddorstig, Franky. Vertel ons eens wat die vlam dan wel moet voorstellen, arme man.”
De man had duidelijk de moed laten zakken. Hij zag er doodmoe uit en was ook al niet meer van de jongste. Hij kon de toorts nog amper omhoog houden.
“Nu ja,” begon de oude man zijn verhaal, “de laatste keer dat er nog Olympische Spelen waren, is ook wel een jaar of 700 geleden natuurlijk. Maar deze vlam is het symbool van die Olympische geest. De vlam is al bijna 500 jaar in het bezit van onze familie. Wij moeten er voor zorgen dat die blijft branden. Over drie jaar wil men nieuwe Olympische Spelen organiseren in Athene, maar dan moet ik de Vlam daar wel krijgen. Anders gaat het feest niet door en duurt het misschien nog 800 jaar of zo voor er nog eens Olympische Spelen gaan komen. Deze Olympische Vlam moet dus echt in Athene terecht komen. Alleen ben ik al oud en zal ik het niet meer halen.”
“Eigenlijk ben jij wel een domme oude man,” lachte Unlucky Frank, “denk je dat die toorts nog zo lang zal branden?”
“Nee,” antwoordde de oude man, “maar in deze zak zitten genoeg reserve-toortsen zodat ik de volgende kan aansteken als deze bijna opgebrand is.”
“Maar waarom gaan ze die Olympische Dinges dan wel organiseren?”
“Dat is toch logisch,” zei de oude man, “die Spelen bevorderen de harmonieuze lichamelijke en geestelijke groei van de jeugd, versterkt de vriendschapsbanden tussen volkeren. Bovendien zal het edelmoedigheid en ridderlijkheid bij de atleten aankweken.”
Met open mond staarden Eddie de Ridder op het Zwarte Paard en Unlucky Frank de man aan. Ze begrepen er geen letter van. Plots trok Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zijn zwaard en met een snelle haal onthoofde hij de man. De brandende toorts viel op de grond en doofde uit.
“Voilà,” sprak Eddie de Ridder op het Zwarte Paard zelfvoldaan, “als iedereen edelmoedig en ridderlijk zal worden, wat voor nut heeft het dan nog dat ik hier rond dwaal. Het is mijn taak om ridderlijk te zijn.”
“Maar baas,” protesteerde Unlucky Frank, “was het dan ridderlijk wat je net hebt gedaan?”
“Ja hoor. Je zag toch zelf dat hij die toorts niet meer omhoog kon houden. Nu heb ik die arme man uit zijn lijden verlost. Hij moet zich nooit meer zorgen maken om die Olympische Vlam. En in Athene moeten ze de eerste 800 jaar niks organiseren. Geloof me, Franky boy, dit was het meest edelmoedige dat ik deze week al gepresteerd heb.”
Daar kon Unlucky Frank niks tegenin brengen. Hij nam de zak met toortsen wel mee. Het zou immers zonde zijn die zomaar te laten liggen. Er is al genoeg afval in de wereld…

Vandaag is mijn laatste vrije dag. Morgen is het terug werkendag. Drie weken is dus echt wel voorbij voor je het weet. Dit keer was de vakantie ook wel leerrijk en vruchtbaar. Zo ben ik er achter gekomen dat heel wat mensen het straf vinden dat ik zomaar alleen op vakantie vertrok. No big deal dacht ik, maar ik hoorde de mensen vaak denken “sukkelaar, moet je nu echt helemaal alleen op vakantie?”

De 10 dagen Madeira waren meer dan de moeite. Het deed goed om er in mijn eentje op uit te trekken. Het is echt wel voor herhaling vatbaar. Zopas heb ik mijn aanvraagformulier gekregen om mijn 5 dagen voorjaarsverlof aan te vragen. Meteen kriebelt het dus weer om een volgend reisje te plannen. Ook volgende winter ben ik echt wel van plan om een weekje de zon op te zoeken.

De laatste weken heb ik de (voorlopig) laatste hand gelegd aan “Oude liefde”. Die ligt nu ergens bij enkele uitgeverijen te wachten tot iemand hem leest. Benieuwd wat daar de reacties op zijn. Bij terugkomst uit Madeira zat in mijn bagage ook al het eerste hoofdstuk van de opvolger. Als u zich afvraagt waarom het hier zo stil is… Tegenwoordig verdeel ik dus mijn tijd tussen werken (vanaf morgen dus) en schrijven. Ter ontspanning lees ik nog wel eens een boek of kijk ik naar een dvd. Alleen lukt het niet goed om hier nog iets zinnigs te schrijven. Met al dat schrijfwerk lijkt het wel alsof mijn woorden op zijn. Telkens ik hier een blogpostje wil volschrijven, is de tank leeg. Het lijkt dan alsof alle woorden en zinnen voor die dag al opgebruikt zijn.

Mijn leefwereld lijkt wel heel eng geworden. Een groot deel speelt zich dan ook nog eens af in mijn verbeelding. Misschien is dat wel de reden dat er geen creatieve ideeën meer zijn om hier een blogpost vol te kladden. Who knows. Het valt u misschien ook op dat ik het privé heel erg rustig aan doe. Vorig jaar deze tijd rolde ik van de ene verliefdheid in de andere. Alles ging toen wel erg snel en liep ook niet al te best af. Ook daar heb ik rust gevonden. Het reisje leerde me dat ik me heel erg goed voel. Dat ik geen behoefte heb aan een nieuwe relatie. No more rollercoasters voor mij.

Conclusie : het gaat goed met Breeg. Met u ook, hoop ik…

Ondergetekende is net terug van een 10-daagse vakantie op Madeira. Daar aangekomen, had ik even het idee nog steeds in België te zijn. Het was er namelijk grijs en regenachtig weer. Alleen de temperatuur (22 graden) was een duidelijk verschil.

De eerste drie dagen waren er nogal grijs en regenachtig. Daarna was het een week lang mooi en zonnig weer met af en toe een wolk en de thermometer gaf steevast 27 graden aan. Bovenstaande foto is genomen van op mijn favoriete bankje in het ‘Parque de Santa Catarina’. Urenlang heb ik er zitten lezen, mijmeren, mensen bekijken… en heb ik vooral zitten genieten. Gewoon genieten van alles rondom mij. De geur van de bloemen, het geritsel van de hagedissen, de wind die de bladeren deed ruisen, het zachte gekreun van het koppeltje dat twee meter naar rechts en twee meter lager hevig zat te kussen…

Met details zal ik u niet lastig vallen, laat me alleen zeggen dat ik er enorm van genoten heb. Er was echter één enkel klein minpuntje. Er was toch wel één enkel iets dat ik ontzettend, maar dan ook ontzettend hard heb gemist. Zo erg dat ik nooit meer zonder wil. Zo erg dat het ook het eerste was dat ik terug thuis heb gedaan… In het hele hotel en het ganse dorp was immers geen choco te vinden. Manmanman, heb ik die heerlijke boterham met choco gemist!

Moet ik er nog aan toevoegen dat mijn verse pot Nutella al half leeg is?

Ten huize Breeg werd begin deze week een knop omgedraaid en leeft hij nu 3 weken op vakantiemodus. Er werd hard genoeg gewerkt, en na de inspanning komt de ontspanning. Voor de winter in het land is, moet ik nog even van het zonnetje kunnen genieten. Breeg stapt dus heel erg binnenkort op een vliegtuig richting zon.

Have fun! I know I will…

Enkele dagen geleden mocht ik de jaarlijkse medische keuring ondergaan. Voor het eerst in deze regio want voordien gebeurde dat telkens in Antwerpen. Regio Mechelen doet toch wel een iets uitgebreider onderzoek.

Zo werd dit keer ook mijn gehoor getest. Resultaat was een 10/10 en dat is toch wel raar voor iemand die nooit luistert. Ook mijn ogen zijn nog in prima staat. Ook al kon ik de kleinste lettertjes nog lezen, ik moest het stellen met rij 10. Net als bij het ver zien waar ik ook bij de kleinste rij kon zien in welke richting de opening zat. Maar dat kon ze niet scoren. In elk geval ben ik weer gerust. Als ik weer eens iets niet zie liggen, dan heeft dat niet aan mijn ogen gelegen

Ander nieuwtje is dat ik voor het eerst sinds mijn 18de verjaardag nog eens gemeten werd. Toen gaf men mij 186,4 cm en nu is dat 187,2 geworden. In elk geval weet ik nu dat ik nog niet aan het krimpen ben. Het gewicht zat net iets hoger dan ik het graag wil. De 91 kg die de weegschaal aangaf, zijn een logisch gevolg van al dat lekkers dat de laatste tijd weer vlot richting maag ging. Met mijn vakantie die eraan komt, hoop ik dat ik er nog een kilo of 2 af krijg.

Dit alles werd grondig door de verpleegkundige genoteerd. Statistieken zijn immers belangrijk. Daarna volgde het gesprek bij de dokter over de rest van de kleine ongemakken. De dagelijkse pijnstillers die ik moet nemen vanwege de chronische knieletsels die ik heb, het probleem met de hernia dat regelmatig terug opduikt, de mallet-vinger en de scheurtjes in de TFCC (ofte meniscus) van de linker-pols… het was het noteren niet waard. Of zijn er geen statistieken voorhanden voor deze ongemakken?

Toen ik bij Elke een post zag staan rond het jaar 1981, dacht ik bij mezelf “hey, toen heb ik Iron Maiden voor het eerst gehoord”.

In 1981 was ‘Stampij’ mijn favoriete radioprogramma. Elke week stond mijn cassetterecorder klaar om het volledige uurtje vol hardrock en heavy metal op te nemen. Waarbij ik de tijd goed in het oog moest houden. Elke kant van die cassettes kon immers maar 45 minuten opnemen. Gelukkig was er na zo’n 20 minuten een onderbreking voor verkeersinformatie. Voor mij was dat het moment om de cassette te ruilen zodat ik geen seconde van dat uur moest missen. Die cassettes werden dan achteraf zo vaak gespeeld en heropgenomen tot ze versleten waren.

Die eerste 4 nummers van Iron Maiden (Phantom of the Opera, Transylvania, Killers en Drifter… sommige dingen vergeet je nu eenmaal niet ) die zat ik met open mond te beluisteren en herbeluisteren. En herbeluisteren. Tot ze helemaal versleten was. Gelukkig had ik tegen die tijd de platen gekocht en kon ik die grijs draaien.

Dus was ik op Youtube aan het zoeken naar een filpje om hier te plaatsen met Paul DiAnno nog als zanger. Maar ik kwam iets veel leuker tegen. Iron Maiden heeft namelijk ook een volledig vrouwelijke coverband : The Iron Maidens. Doen optredens waar ze dan allemaal oude en nieuwere nummers van Iron Maiden brengen. Met Eddie-pop en andere toestanden. Op het bijgevoegd filmpje brengen ze “Phantom of the Opera” en krijgt u vooral in het begin van het nummer een prachtig close-up beeld van het ongelooflijke vingerwerk van Wanda Ortiz die bassist Steve Harris zo ongeveer perfect naspeelt.

Dat er een nieuwe cd van Anouk te koop is dat wist ik al even. Een paar dagen geleden vernam ik dat ze ook naar het Antwerpse Sportpaleis afzakt voor een concert. Nu nog zorgen dat ik op maandag 23 november ’s avonds niet moet werken en dan kan ik mijn plaatsje ook reserveren…