Dit boek, ‘Niet te filmen’ dus, werd geschreven door iemand die jarenlang meewerkte aan zo’n reality-shows. Ze was verslaggeefster, wat wil zeggen dat zij de interviews met de meningen en frustraties en commentaren van kandidaten inblikte. Omdat in haar contracten ook steeds geheimhouding werd geëist, mocht ze van dit boek geen non-fictie maken. Daarom heeft ze er een roman van gemaakt, met haarzelf in de hoofdrol. Want hoe kan je het anders beter verwoorden?

Ik kan je verzekeren, de manier waarop de kandidaten gestuurd en gemanipuleerd werden, tart elke verbeelding. Of hoe kan je anders een reeks als ‘Temptation Island’ maken met een script bij de hand? Ja hoor, u leest het goed… voor de opnames van start gaan, heeft men een script klaar waarin staat wie er op welk moment verleidt zal worden. Vooraf weet men welk koppel overspel zal plegen, welk koppel braaf zal zijn… de verleid(st)ers zijn trouwens geselecteerd op de wensen van de kandidaten. Gooi er nog een boel alcohol bij en dan is het voor de verslaggevers natuurlijk niet zo moeilijk om dat script ook nog te volgen en er dus voor te zorgen dat jouw kandidaat op het juiste moment weent of vreemd gaat of jaloers zal worden of keet gaat schoppen.

Het boek leest ook als een trein en ik kon het gewoon niet opzij leggen. Vanaf nu kijk ik ook met heel andere ogen naar reality… veel ‘reality’ is er trouwens niet aan. Komt u dus ergens het boek ‘Niet te filmen’, geschreven door Barbara Kuipers, tegen dan raad ik u aan het te kopen of te lenen en het te lezen.

Uiteraard zal ik me vooral op dat laatste voornemen gaan focussen, of wat had u gedacht?

-2011 had 12 maanden die ik mooi in vier stukken kan verdelen, eerst 3 maanden fulltime gewerkt, dan 3 maanden ziekteverlof, dan 3 maanden halftijds werken en halftijds ziekteverlof, dan 3 maanden opzeg na geven van ontslag die gevuld werden met vrije dagen die ik nog tegoed had
-mijn laatste werkdag was ergens in september, het zal dus pijn doen om in januari weer gewoon aan het werk te gaan
-2011 was ook het jaar van de verschuiving… mensen van wie ik dacht dat het vrienden waren, vonden het wel leuk om me helemaal kopje onder te zien gaan. Langs de andere kant stonden dan weer mensen klaar met een helpende hand waar ik het niet van verwacht had.
-ongeveer een jaar geleden sprak ik iemand die met astrologie bezig was. Ze deed me een boel voorspellingen voor dit jaar, waarvan er zo goed als geen enkele uitgekomen is. Of veel later dan ze zei. Misschien was dus gewoon mijn geboorte-uur niet correct genoeg. Over zichzelf was ze correcter, al is dat te luguber om verder over te schrijven.
-2011 was een jaar met enkele hoge toppen en een boel diepe dalen. Enkele keren zo diep dat ze ver onder de zeespiegel zaten.
-waar de astrologe wel gelijk had, was het verhuizen. Op werkvlak dan. En ze voorspelde ook dat ik te maken zou krijgen met iemand uit het buitenland. Iemand die een kentering mee zou brengen. Ze zag me ook nog in het buitenland gaan wonen en werken… benieuwd of daar nog wat van komt.
-2011 is het jaar dat ik stopte met het schrijven van thrillers. Of toch voorlopig. Wat ik nu schrijf is een doktersromannetje… maar dan zonder dokters… eigenlijk gewoon een romannetje dus. “Hé, dat is een chicklit dat je aan het schrijven bent”, zei iemand van de intimi die de eerste hoofdstukken al gelezen hebben. Maar dat kan niet, want chicklit is voor en door vrouwen… en tot nader order behoor ik nog steeds tot het andere geslacht. Ben ook van plan dat te blijven, mocht u daar aan twijfelen.
-mijn eerste stap in een poging de nieuwe media te volgen, was het aanschaffen van een e-reader. In Madrid verbaasde ik me er over dat er zo gigantisch veel mensen mee rondliepen. Overal in de metro zaten mensen naar de schermpjes te kijken van de e-readers, toch wel makkelijker dan een boek meesleuren. Dus heeft de Sint er voor mij eentje mee gebracht. Hij bezorgde me ook “While you were sleeping” op dvd, maar dat is een ander verhaal.
-2011 was het jaar dat ik hier minstens 2 keer stopte met bloggen. Veel zal ik het niet doen, maar helemaal stoppen zit er niet meteen in.
-nooit zijn er meer leugens over me verteld en zelfs geschreven dan dit jaar. Soms zonder mijn naam te noemen maar overduidelijk naar mij te verwijzen. Sinds ik dat heb meegemaakt ben ik nog voorzichtiger dan ik al was als ik over iemand spreek of schrijf. Geloof me, het breekt je. Langs de andere kant leert het een mens wel wie het voor je op neemt. En vooral wie niet.
-2011 was het jaar dat ik de fiets herontdekte. Ergens tussen de lente en de zomer ben ik de trotse eigenaar geworden van een plooifiets. Erg handig, want die kan ik hier bij mij in de gang zetten zonder dat hij in de weg staat.
-De laatste maanden heb ik ook weer wat meer geleerd over het isoleren van slaapkamers, plaatsen van wanden, placeren van gyproc als wand en vals plafond. Waar volwassen wordende dochters al niet goed voor zijn (al is ze eigenlijk wel een ex-stiefdochter, maar dat is een verwaarloosbaar detail)
-2011 was het jaar dat ik musea weer begon te ontdekken. Gent, Brugge, Antwerpen, Lier zijn logisch omdat ze dichtbij zijn. Vooral van het Prado in Madrid heb ik ongelooflijk genoten. Madrid vond ik trouwens een heerlijke stad. Wil ik zo gaan wonen.
-Als u nog eens het vliegtuig neemt, zorg dan dat u een uur of 5 te vroeg op de luchthaven bent en ga dan in de vertrekhal zitten. Met een beetje geluk levert het een erg mooie ontmoeting op. Mij leverde een toevallige ontmoeting in de hal van T4 in Barajas de inspiratie op om een romannetje te gaan schrijven. Ga er dus zelf ook eens zitten en wie weet, misschien wordt u zelf ook wel auteur

Maar niks daarvan. Geen enkel. Ze had nochtans ruim drie uur de tijd en het is geen moment stil geweest. Dus vraag ik me nu af wie die vriendelijke oude dame was die er net uitziet als mijn moeder, maar wel luistert naar wat ik zeg en oprecht geïnteresseerd is in al wat ik vertel en waarmee het leuk praten was.

Als dat zo verder gaat, dan ga ik het nog leuk vinden ook om haar op te zoeken…

“hij moet ook zo trouw zijn als een labrador”

Lijkt u dat een logische opmerking? Wel, ik begrijp ze niet. Want een labrador is inderdaad trouw aan zijn baasje, zal opdrachten braaf vervullen en altijd thuis slapen. Maar als het een reu is dan kruipt die wel op gelijk welke andere hond die loops is… en ik denk niet dat ze dat soort man wil.

Of zie ik dat verkeerd?

De eerste twee hoofdstukken kon u hier trouwens al lezen, zij het dan wel in een voorlopige versie. Die ‘Onverwachte ontmoeting’ is nu op weg veel meer te worden dan enkele blogstukjes. Geen thriller dus deze keer. Het werd trouwens tijd om eens te proberen of ik ook een roman kan schrijven waarin geen bloed vloeit. Officiële startdatum is dus 5 november 2011, want het hele concept kreeg dan zijn vorm.

Akkoord, waar het gaat over dialecten is er uiteraard een probleem. Nederlanders zullen het inderdaad moeilijk hebben met eender welk Vlaams dialect. Net zoals ik het ook moeilijk zal hebben met iemand die Amsterdams of Gelders of Fries spreekt. Zelf spreek ik geen perfect AN, mijn Mechels dialect kan ik erg moeilijk wegsteken. Desondanks heb ik een tijdje geleden op T4 van de Madrileense luchthaven urenlang gesproken met een jongedame uit Utrecht. Niet één enkele keer was er een misverstand of moest iemand de andere vragen wat die aan het zeggen was. Daarom vraag ik me af waarom men ondertiteling wil opsplitsen in een Nederlandse en Vlaamse versie.

Hopelijk gaan ze dat met literatuur niet doen. Want dan zullen alle vertalingen in België duurder zijn. Enkel en alleen omdat ons taalgebied zoveel kleiner is.

Op de foto’s zie je Lierse Vesten. Prachtig deze tijd van het jaar… eigenlijk het hele jaar door natuurlijk, maar de herfstkleuren vind ik zelf toch wel de mooiste periode. Het is op de foto’s niet zichtbaar, maar links en rechts ligt er inspiratie. Als ik aan het schrijven ben en vastloop, dan wandel ik wat rond en raap die inspiratie hier dan op. Als ik weer thuis kom dan ga ik gewoon verder met mijn verhaal. Al moet ik toegeven dat er ruim een jaar niks lag. Alleen wat rommel waarvan ik dacht dat het inspiratie was. Wie het gedaan heeft weet ik niet, maar nu ligt de inspiratie er weer voor het oprapen. Ik maak er dan ook gretig gebruik van.

Het moet leuk zijn om te kunnen dromen over leuke dingen. Of grappige dingen. Zelfs een ‘neutrale’ droom zou ik al ongelooflijk tof vinden, als er maar niks ergs of gewelddadig of zo in zit.

Dus maak ik het goed in dagdromen, want die heb ik tenminste helemaal in de hand en zijn dus wel altijd mooi

For those who are interested in the book “On board flight 666″, the book is available on amazon and they ship it worldwide. More information about the book (including an 18 page preview) can be found on the official Iron Maiden website. If you’re a fan, order it!